4 zł tygodniowo przez rok!
Wybierz roczny dostęp RP.PL i zyskaj dostęp do The New York Times!
Oferta dotyczy subskrypcji rocznej autoodnawialnej. Możesz anulować subskrypcję w dowolnym momencie.
Kliknij i poznaj szczegóły.
O dziwo, nie mają czerwonych sztandarów
Dla władz PRL 1 maja był jednym z najświętszych dni, celebrowanym z niezwykłą pompą. Znajdowali się jednak odważni, którzy próbowali komunistyczne Święto Pracy zepsuć. Kim byli i przeciwko czemu protestowali?
W 1968 r. wrocławskiej bezpiece nie udało się zapobiec kontropochodowi zorganizowanemu przez studentów Politechniki. „W takiej »obstawie« pałek milicyjnych nigdy dotąd nie maszerowaliśmy w dniu robotniczego święta” – wspominał uczestnik tego pierwszomajowego protestu
1 maja 1986 r. w Koszalinie jak zwykle sformował się świąteczny pochód. W nim, na czele grupy pracowników swojego byłego zakładu pracy, szła kobieta z synem. Gdy pochód zbliżył się do trybuny honorowej, pełnej komunistycznych notabli, kobieta ku zaskoczeniu wszystkich rozwinęła transparent, na którym widniał napis: „Chcę pracy, nie zasiłku dla bezrobotnych”.
W ten sposób swoją niezgodę na rzeczywistość zamanifestowała Elżbieta Potrykus. Była radcą prawnym, w czasie legalnej „S” członkinią Krajowej Komisji Porozumiewawczej, naocznym świadkiem rejestracji związku 10 listopada 1980 r. w Sądzie Najwyższym. W czasie stanu wojennego angażowała się w działalność podziemnych struktur Solidarności w Koszalinie i płaciła wysoką cenę za swoją niepokorność.
Pozostało jeszcze 96% artykułu
Reklama
Reklama
