Będę bezczelnie szczery: ostatnio najbardziej trafia do mnie wiolonczelistka, która mieszka pod tym samym dachem. Od pewnego czasu gra na moją prośbę sporo muzyki barokowej, za którą przepadam, zwłaszcza Marin Maraisa, także muzykę ważną dla Prousta, czyli Gabriela Fauré i Césara Francka; polubiłem też XVIII-wieczne sonaty Bernharda Romberga i Jean-Baptiste'a Brévala.

Poza tym jak zawsze słucham sporo bluesa i amerykańskiego folku i ich różnych mieszanek. Na przykład teraz Sarah McCoy czy względnie nową płytę Jonathana Wilsona „Dixie Blur”. A w samochodzie, po dziadersku, lecą Bob Dylan i The Budgie.