Wyobraźmy więc sobie scenę: Fryderyk Chopin, nasz narodowy relikwiarz talentu, zjawia się na egzaminie do szkoły muzycznej. Ma słuch absolutny, wyobraźnię wyprzedzającą epokę i coś, czego nie da się wpisać do dziennika: geniusz. Komisja słucha i mówi z pełną powagą: panie Fryderyku, owszem, koncert fortepianowy robi wrażenie, ale brak panu podstaw, w zły sposób układa pan ręce oraz musi pan przerobić obowiązującą podstawę programową wraz z uczęszczaniem na obowiązkowy chór.