Rewoltę „S" komuniści postanowili zdławić siłą. Utworzona bez wystarczającego oparcia w prawodawstwie PRL Wojskowa Rada Ocalenia zakazała strajków, manifestacji i wszelkich form protestów. Zawieszono działalność stowarzyszeń i związków zawodowych oraz wydawanie większości pism, wprowadzono godzinę milicyjną i zmilitaryzowano wiele zakładów przemysłowych. Przerwano łączność telefoniczną, przesyłki pocztowe objęto cenzurą, zamknięto granice państwa. Za łamanie rygorów groziły drakońskie kary.

Wraz z przejęciem władzy przez WRON rozpoczęto akcje „Azalia" (zajęcie budynków telekomunikacyjnych), „Jodła" (internowanie działaczy opozycji) i „Klon" (przesłuchania działaczy opozycji). W zastraszaniu i pacyfikowaniu oporu społeczeństwa zaangażowano 30 tys. funkcjonariuszy MO i ZOMO, kilkanaście tysięcy funkcjonariuszy SB oraz 70 tys. żołnierzy. Na ulice miast wyprowadzono blisko półtora tysiąca czołgów, 2 tys. transporterów opancerzonych.

Do grudnia 1982 r. przez tzw. ośrodki odosobnienia przewinęło się niemal 10 tys. osób. Aktywistów „Solidarności" przetrzymywano przeważnie w zakładach karnych i aresztach śledczych; nieliczni trafili do zaadaptowanych na ten cel domów wczasowych. Na początku listopada 1982 r. nastąpiły „internowania" działaczy „Solidarności" do tzw. wojskowych obozów specjalnych. Pod pretekstem ćwiczeń ok. 1600 żołnierzy rezerwistów i poborowych represyjnie odbywało trzymiesięczną „służbę" w 11 jednostkach Wojska Polskiego.

Pacyfikacja i odbudowa

Władze „Solidarności" nie były przygotowane na tak brutalny atak: po kryzysie bydgoskim opracowano jedynie kilka instrukcji na wypadek stanu wyjątkowego, w niektórych regionach wyznaczono „drugi garnitur" działaczy mających prowadzić działalność konspiracyjną w razie aresztowań kierownictwa.

Po 13 grudnia skala strajków nie osiągnęła poziomu porównywalnego z Sierpniem '80. Wybuchły one na ogół w większych miastach (m.in. Gdańsku, Krakowie, Szczecinie, Wrocławiu, Warszawie) i na obszarach silnie uprzemysłowionych (kopalniach i hutach Górnego Śląska i Zagłębia Miedziowego). Protestujący domagali się odwołania stanu wojennego oraz uwolnienia wszystkich aresztowanych. W większości przypadków strajki upadły w wyniku pacyfikacji. Władze nie wahały się użyć broni: 16 grudnia zaatakowano górników KWK Wujek w Katowicach. Zginęło dziewięć osób, a 21 górników zostało rannych. Aż do 28 grudnia strajkowali górnicy KWK Piast w Bieruniu Starym.

Ukrywających się przywódców „Solidarności" – m.in. Bogdana Borusewicza, Zbigniewa Bujaka, Władysława Frasyniuka, Zbigniewa Janasa, Bogdana Lisa, Eugeniusza Szumiejkę i Zbigniewa Romaszewskiego – poszukiwano listami gończymi.

Już 13 grudnia część członków Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność" utworzyła w gdańskim Porcie Północnym Krajowy Komitet Strajkowy, który ogłosił strajk generalny i żądał zniesienia stanu wojennego. Kilka dni później KKS został rozbity, a w kwietniu następnego roku pozostali na wolności liderzy „S" utworzyli Tymczasową Komisję Koordynacyjną.

W podziemiu odbudowano struktury zakładowe, miejskie i regionalne zawieszonego Związku. Przy TKK i regionalnych strukturach Warszawy rozwijały się podziemne ruchy społeczne – Ruch Oświaty Niezależnej, Społeczny Komitet Nauki, Komitet Kultury Niezależnej, Komitet Helsiński... W znacznej mierze finansowano je z funduszy napływających z Zachodu. Fenomenem były emisje audycji podziemnego Radia „Solidarność", prowadzone niezależnie od siebie przez zespoły m.in. w Gdańsku, Krakowie, Warszawie, Świdniku i we Wrocławiu.

Opór, oazy i negocjatorzy

Kościół stanowił potężne oparcie dla opozycji: w klasztorach można się było ukryć przed SB, w wielu parafiach – po prostu spotkać, wymienić informacjami, zorganizować druk bibuły. Już 17 grudnia 1981 r. powołano Prymasowski Komitet Pomocy Osobom Pozbawionym Wolności i ich Rodzinom w Warszawie. Wkrótce w wielu diecezjach zorganizowano podobne komitety. Wiele darów i lekarstw z zagranicy spływało na ręce Kościoła i rozdzielano je za jego pośrednictwem. Od wigilii Bożego Narodzenia 1981 r., kiedy to Jan Paweł II zapalił na znak solidarności z rodakami świecę w oknie swego watykańskiego apartamentu, Polacy wiedzieli, że mogą liczyć na jego głos w obronie uwięzionych i represjonowanych.

Zimą 1982 r. w zakładach organizowano krótkie, 5–15-minutowe strajki. Szybko jednak zrezygnowano z nich z powodu represji. Popularne były „miękkie" formy protestu, jak zapalanie widocznych w oknach świec, bojkot „Dziennika Telewizyjnego", oficjalnej prasy i uroczystości, noszenie przypiętego do ubrania purnonsensowego, ale wymownego znaku oporu, czyli opornika.

Część przywódców podziemia opowiadała się za powolną odbudową struktur i ogłoszeniem w pewnym momencie strajku generalnego, ci, którzy obawiali się „uśpienia" oporu społecznego, wzywali do manifestacji ulicznych. Najbardziej radykalny wymiar przybrały one wiosną i latem 1982 r. oraz w drugą rocznicę Porozumień Sierpniowych: ludziom „S" udawało się na kilka godzin opanować centra miast, w końcu jednak dochodziło do pacyfikacji. Do największej tragedii doszło w Lubinie, gdzie zginęły trzy osoby, a kilkanaście zostało rannych. W tej sytuacji TKK przyjęła koncepcję tzw. długiego marszu, za cel stawiając legalizację związku i wypracowanie porozumienia z władzami.