Jedno jest pewne – wchodzimy w bardzo niewygodne buty. Dwie poprzednie edycje tych igrzysk odbyły się w Baku i Mińsku z łaski dyktatorów Azerbejdżanu i Białorusi. Nikt inny ich nie chciał i gdyby nie to moralnie wątpliwe wsparcie, zapewne umarłyby śmiercią naturalną tuż po narodzinach. Teraz mamy je ratować my, a właściwie tchnąć w nie nowe życie w akompaniamencie zapewnień, że czas najwyższy zdjąć z tej imprezy polityczne piętno, czemu ma służyć zorganizowanie ich w kraju zachodniej demokracji, w historycznym mieście znanym każdemu wykształconemu Europejczykowi.
Czytaj więcej
Pierwsze edycje Igrzysk Europejskich, które organizowały Azerbejdżan i Białoruś, nie cieszyły się zainteresowaniem. Polacy obiecują nowe otwarcie w...
Ale to myślenie życzeniowe. Prawdziwego prestiżu sportowym zawodom mogą dodać tylko sportowcy walczący o wielką stawkę w towarzystwie tysięcy kibiców na stadionach i milionów przed telewizorami. A tego prestiżu igrzyska europejskie dotychczas nie miały – poprzednie przeszły praktycznie niezauważone. W tej sytuacji twierdzenie ministra Kamila Bortniczuka, że organizujemy w tym roku największe sportowe wydarzenie na świecie, znajdzie bez wątpienia potwierdzenie w TVP, ale chyba nigdzie więcej.
Igrzyska zaczynają się w środę, a w światowych mediach głównego nurtu na razie o nich cicho i raczej nie należy mieć nadziei, że to się zmieni. Fakt, że w niektórych sportach będzie można w Krakowie i okolicach wywalczyć bilet na prawdziwe igrzyska w Paryżu jest ważny dla sportowców, ale na wyobraźnię masowego kibica przesadnie nie działa.
Może gdyby nie polityka, odbiór tej imprezy byłby u nas inny. Ale dziś przeciwnicy pisowskiej władzy uznają igrzyska europejskie za jeszcze jedną próbę przekonania Polaków, że nasza ojczyzna rośnie w siłę, a ludziom – żyjącym coraz dostatniej – oprócz chleba należą się przecież igrzyska. Będą więc argumentowali, że to typowa pokazówka, na którą w trudnych czasach wydano dużo pieniędzy. Toporna propaganda PiS sprawia, że sceptyczne spojrzenie jest naturalne, a zaklęcia ministra Bortniczuka przekonują już tylko dawno przekonanych.
Czytaj więcej
Impreza, którą organizowali wcześniej jedynie autokraci, to niepewny prestiż za duże pieniądze. Polacy chcą nadać jej blask.
Władze Krakowa nie ukrywają, że z ich punktu widzenia najważniejszy był zysk miasta, tzn. nowe inwestycje, na które bez igrzysk jeszcze długo nie byłoby pieniędzy. I będzie to raczej korzyść główna. Na wizerunkowe pożytki – których Kraków zresztą aż tak bardzo nie potrzebuje – liczyć raczej trudno, gdyż to jednak z globalnego punktu widzenia wciąż igrzyska drugiego sortu.
Czy w związku z tym warto było jeść tę żabę? Dziś argumentów na nie jest więcej niż na tak, ale być może właśnie w Krakowie zacznie się nowe życie imprezy, która tak naprawdę jeszcze nigdy nie dostała ani sportowej, ani medialnej szansy.
