Jest jedynym polskim artystą, który miał indywidualną wystawę w nowojorskim Muzeum Guggenheima (1968), należącym do najbardziej prestiżowych miejsc na świecie. Jako autor nowatorskiego „Studium przestrzeni” (1958), pierwszego w Polsce i jednego z pierwszych na świecie environmentu (wraz z S. Zamecznikiem), został uznany za prekursora nowoczesnej sztuki XX wieku.

Największe uznanie przyniosły mu obrazy z charakterystycznymi kołami w kontrastowych kolorach, z zamglonymi krawędziami wywołującymi złudzenia optyczne nazywane przez Fangora Pozytywną Przestrzenią Iluzyjną. Odkrycie tego zjawiska zaważyło na całej jego twórczości.

Najpierw malował trójkąty, smugi płynące przez środek obrazu, owale, kwadraty. Potem wprowadził koło i kształt fali. Tworzył też w duchu postkubizmu. Powstawały prace figuratywne inspirowane telewizją. Wykorzystywał w nich efekty wizualne charakterystyczne dla tego medium: wielobarwne plamki, smugi, pasma itp.

Obrazy te, podobnie jak magiczne kręgi, powstały w USA, gdzie mieszkał ponad 30 lat (od 1966 r.). Jedenaście lat temu wrócił do Polski.

Ostatnie obrazy Fangora łączą abstrakcję, geometrię z niemal realistycznymi przedstawieniami. Artysta nazywa je obrazami z przeszkodami. Przeszkodą są geometryczne układy nakładane na realistyczne portrety, martwe natury i pejzaże.