Codzienność zmusza nas do zachowywania ról i póz, nie wszystkie decyzje podejmujemy w pełnej zgodzie ze sobą. W samotni zaś zachowujemy się w pełni naturalnie. Odosobnienie może niektórym pomagać w powrocie do naturalnego rytmu. Współcześnie żyjemy daleko od natury, budzimy się o nienaturalnych porach, szybko się przemieszczamy, jemy wysoko przetworzone produkty. Uderzają nas cyfrowe bodźce, wszystkie stymulacje są sztuczne. Choć górnolotnie to brzmi, ale jesteśmy dziećmi natury i podlegamy naturalnym rytmom. Współczesność nam ten rytm zaburza, a bezludna wyspa umożliwia nam powrót do niego.

Twierdzi pani, że ma to być kojące doświadczenie, ale przecież ludzie nie chcą być samotni. Więcej, boją się samotności.

Ludzie boją się samotności, dlatego że często nie umieją wytrzymać sami ze sobą, a nie dlatego, że boją się braku drugiej osoby. Wychodzimy z domu, spotykamy się ze znajomymi, czytamy, dzwonimy, oglądamy telewizję i siedzimy przed komputerem. Nawet kilkunastominutowa podróż metrem czy autobusem to za dużo czasu sam na sam ze sobą, siedzimy więc z nosami w tabletach i smartfonach. To naturalne, że chcemy być w relacjach społecznych. Ale już chorobliwy lęk przed samotnością oznacza chorobliwy lęk przed samym sobą i swoim życiem.