Seaman, bloger serwisu salon24.pl, odwołując się do rozmowy „Rzeczpospolitej” z sędzią Stanisławem Dąbrowskim, pierwszym Prezesem Sądu Najwyższego, który uznał, że osławiony sędzia Milewski z Gdańska „nie rozumiał o co chodzi”, uważa, że takie powiedzmy – oględne ujęcie skandalicznej rozmowy wcale nie jest takie oczywiste:

Pierwsza interpretacja jest dość oczywista, że to jest kompletny idiota i pomimo ukończenia gimnazjum, liceum oraz studiów, pozostał jako ta przysłowiowa niezapisana karta lub jak prześwietlona klisza. Wbrew pozorom nie jest to wcale nieprawdopodobne. Kilka lat temu czytałem wywiad w Rzepie z jakimś francuskim filozofem (zdaje się był to Glucksmann albo Finkielkraut), który wprost oświadczył, że we Francji jest wielu intelektualistów-idiotów. Jeśli więc wśród francuskich intelektualistów jest obfitość tych osobników, to mamy pełne prawo przypuszczać, że procent w polskim wymiarze sprawiedliwości może być jeszcze większy.

Jednak zarazem:

Druga interpretacja jest też oczywista, a mianowicie taka, że gdański koryfeusz sądownictwa jest spanikowany rozwojem sytuacji i tłumaczy się w skrajnie niezborny sposób. Premier Tusk by powiedział, że to jest „nieudolna forma asertywności”, jak kiedyś określił cmentarne schadzki Chlebowskiego Zbycha. Jednak to by przeczyło tezie prezesa sądu najwyższego, że delikwent po prostu nie rozumie, o co chodzi. W końcu w rozmowie z rzekomym urzędnikiem premiera sędzia z Gdańska łapał w lot wszystkie, nawet najlżejsze sugestie rozmówcy. Owszem, dzisiaj panika odebrała mu rozum - ta teza może się obronić. Ale wtedy musimy uznać, że jednak generalnie rozumie, o co chodzi.

Wniosek?