Żeby wystawić „Chamowo”, czyli dziennik Mirona Białoszewskiego z lat 1975-1976, Teatr Ateneum zbudował na scenie piętrową konstrukcję (scenografia Zuzanna Markiewicz). Widzowie z pierwszych rzędów, zwykle uprzywilejowani, muszą najmocniej zadzierać głowy. Chwilami przegródki imitujące pokoje w blokowisku zmieniają się w klitki kolejnych urzędów. Pisarz był skazany na wędrówki po nich, aby się przeprowadzić. Mikołaj Grabowski zajął się jako adaptator i reżyser jego męką.