Sztuczną inteligencją zajmuje się ksiądz już ponad 30 lat. Gdy obserwuje ksiądz jej dynamiczny rozwój, to co widzi?

Widzę niezwykłą przemianę. To jest tak, jak powiedział papież Franciszek, zmiana epoki. Coś kompletnie innego niż to, co działo się w latach 90., kiedy studiowałem w Krakowie i pod kierunkiem biskupa tarnowskiego Józefa Życińskiego napisałem dwie prace poświęcone AI. Jedna dotyczyła ograniczeń sztucznej inteligencji w ujęciu amerykańskiego filozofa Huberta Dreyfusa, druga słynnego eksperymentu myślowego Johna Searle’a, czyli „Chińskiego Pokoju”, jako krytyki tzw. mocnej sztucznej inteligencji (celem eksperymentu było wykazanie, że maszyny, nawet jeśli wydają się inteligentne, nie posiadają prawdziwego rozumienia – red.). Mocnej, czyli takiej, która – według jej zwolenników – duplikuje możliwości ludzkiego rozumu. Searle był zdania, że sztuczna inteligencja tylko symuluje możliwości ludzkiego rozumu, ale nie duplikuje go. Dzisiaj Roger Penrose, noblista, przychyla się do tej opinii. Wiele się w tych latach zmieniło. Te ponad 30 lat pokazują ogromną skalę zmian: od gier (szachy, go, kółko i krzyżyk), przez rozpoznawanie obrazów i tłumaczenia językowe, aż po współczesne chatboty. To rzeczywiście nowa epoka.