Żadna inna natura nie znosi próżni, nie męczy się i zwija w niej z bólu równie mocno, co ludzka psychika. Upewniłem się w tym przekonaniu w ostatnich dniach, śledząc burzę, jaka rozpętała się po opublikowaniu na portalu Klubu Jagiellońskiego tekstu Konstantego Pilawy, w którym opisywał on zjawisko „kultury terapeutycznej”. Poziom agresji, moralnego wzmożenia i zwykłego chamstwa, jakie wywołał ten artykuł, był niezwykły, nawet jak na konsekwentnie śrubowane, internetowe standardy.