Kultury określa się czasem jako bardziej kobiece i bardziej męskie. Za kobiece uważa się te, które wycofują się z rywalizacji na rzecz współpracy, gdzie logika solidarności góruje nad logiką władzy. Rzeczywiście kobiety w Polsce bardzo często chcą funkcjonować w takiej kobiecej logice. I to właśnie pod tym względem mogą się czuć tu nie u siebie, bo u nas za jedynie obowiązującą uznawana jest logika rywalizacji. W końcu kapitał, często obcy, nie ma żadnego interesu w tym, by troszczyć się o to, jak nasz kraj będzie wyglądał za 100 lat.

Na manifach dostało się trochę temu kapitałowi, widać było np. transparenty przeciw umowom śmieciowym. Ale jeszcze mocniej dostało się Kościołowi.

Sytuacja paradoksalnie polega na tym, że Kościół jest jedną z nielicznych sił, która stawia opór bezdusznemu kapitalizmowi. Staje on w kontrze do bezustannej, nieludzkiej rywalizacji, opowiada się za zupełnie inną logiką stosunków międzyludzkich niż ta, w ramach której ludzie walczą wyłącznie o władzę. Jednak skrajnie lewicowy ruch postrzega katolicyzm jako swojego wroga, w końcu nauczanie Kościoła stoi w jawnej sprzeczności z wieloma zmianami, jakie ruch ten chce przeprowadzić.

—rozmawiał Michał Płociński