4 zł tygodniowo przez rok !
Promocja dotyczy rocznej subskrypcji pakietu RP.PL z The New York Times.
Autentyczne dziennikarstwo na cały rok.
Kliknij i poznaj szczegóły oferty
Reklama
Carrie Coon: Nie będę Julią
O wcielaniu się w role nieprzyjemnych kobiet, klasowości w Hollywood, ostrej szkole grania i o miłości do polskiej kiszonej kapusty opowiada Arturowi Zaborskiemu Carrie Coon, aktorka teatralna i filmowa.
Jeśli pandemia czemuś się przysłużyła, to na pewno zainteresowaniu serialami, które normalnie przeszłyby już do historii. To przypadek „Pozostawionych" według bestsellera Toma Perrotta. HBO podało, że to jedna z najpopularniejszych produkcji stacji, po którą widzowie sięgali w czasie lockdownu. Trudno się dziwić, bo serial o tym, że nagle znika 2 proc. społeczeństwa, niepokojąco koresponduje z sytuacją za oknem.
„Pozostawieni" stali się przepustką do kariery Carrie Coon, amerykańskiej aktorki, która funkcjonuje w branży na własnych warunkach. Choć pojawiła się w międzynarodowym hicie „Czwarta władza" Stevena Spielberga czy bardzo popularnym blockbusterze „Avengers: Wojna bez granic", nie zdecydowała się na przeprowadzkę do Hollywood. Zamiast walczyć o role w wysokobudżetowych hitach, woli skupić się na scenariuszach wysokiej próby. Takich jak ten do filmu „Gniazdo", ulubieńca amerykańskiego kina niezależnego Seana Durkina. Coon gra w nim kobietę, która z mężem przenosi się z USA do Londynu, gdzie muszą zmierzyć się z rzeczywistą kondycją swojego małżeństwa. W Polsce film wchodzi na ekrany 9 października.
Pozostało jeszcze 93% artykułu
Reklama
Plus Minus
„Limpopo”: Krokodyla nakarm mi luby
W „Limpopo” każdy z graczy zostaje groźnym zielonym gadem…
Plus Minus
„Islander: Wygnanie”: Europa po złej stronie
Dostajemy doświadczenie świata, w którym role ofiar i strażników zmieniają się szybciej niż w kalejdoskopie.
Plus Minus
„Slow Work. Jak pracować mniej i mądrzej”: W rytmie slow
Potrzebujemy nowego podejścia do pracy, które pozwoli nam działać skuteczniej, ale bez wyniszczającego tempa.
Plus Minus
Gość „Plusa Minusa” poleca. Dr hab. Dagmara Woźniakowska: Lubię wyraźne zakończenia
Nawet najbardziej szokujące sceny, które mogą wydawać się nieprawdopodobne, mają swoje potwierdzenie w rzeczywis...
Plus Minus
„The Ballad of Wallis Island”: Wyspa smutków i radości
„Niektórych rzeczy nie da się odzyskać”, a skoro tak, to najwyższa pora ruszyć do przodu.
