Bluszcz irlandzki kwitnie dopiero jesienią, ten zaczekał aż do połowy października. Towarzysząca mu melodia, koncert setek pszczelich skrzydeł, był niespodziewany jak kolęda na początku marca. Ale nie tylko ze względu na porę roku. „Czemu pracujecie? Przecież jest niedziela. Nie powinnyście odpoczywać?”.

Rozmowa z pszczołami jest jak mówienie do wiatru. Nawet odgłosy, które wydają, są do siebie podobne. A wiatr, jak to wiatr – wieje kędy chce. Nie wiedzą, dlaczego robią to, co robią. Kiedy ani jak. Nie wie tego żadna z nich z osobna. Ale Coś wie za nich. To Coś za nie decyduje – każe im pracować albo odpoczywać. Biolodzy nazywają to „mózgiem roju” – istniejącą nie w nich, ale między nimi racjonalnością. Niewidoczna, niematerialna sieć, w którą owady te złapane są od chwili narodzin aż do śmierci; może więc „Pszczółka Maja” była dziecięca wersją „Lotu nad kukułczym gniazdem” – historią wyzwolonej z opresyjnego systemu nonkonformistki? Ale tutaj przecież nikt nie czuje się zniewolony. Czy gdyby zabrano nam rozum, uznalibyśmy, że uwolniono nas z jego opresji? A co, jeśli rozum kolektywny, zbiorowy, mózg istniejący „pomiędzy”, jest jedynym, jaki mamy do dyspozycji? XXI wiek staje się stuleciem biologii. Mogłoby się wydawać, że jest wprost przeciwnie, właśnie wyzwalamy się z jej ograniczeń, ograniczamy jej władzę nad nami. Tymczasem jesteśmy jak rewolucjoniści, którzy z kamieni pozostałych po zburzonej Bastylii budują Panoptykon. Więzienie doskonalsze, takie, jakiego obalić ani wyzwolić zeń nie uda się absolutnie nikomu. Każde obalone prawo biologii doczekuje się swojego następcy – tej samej reguły, tyle że na cyfrowych sterydach.