Nieżyjący już dziennikarz Stanisław Remuszko wręczył mi kiedyś tomik wydanych własnym sumptem felietonów. Z tyłu było zdjęcie autora: w szybie pociągu odbija się zafrasowana twarz, wpatrzona w zapyziałą Polskę. Ten, kto cię sfotografował, umiał robić zdjęcia, oceniłem. Tak, bo to był sam Chris Niedenthal. „Siedział naprzeciwko i spytał w pewnym momencie, czy może mi zrobić zdjęcie. I oto efekt, z którego jestem bardzo dumny”.