Jako pierwszą polecam książkę Piotra Pazdeja „Ostatnia sarna na ziemi”. To książkowy debiut autora i tym, co zaskakuje w jego opowiadaniach, jest zapis rzeczywistości – jakby to był nasz realistyczny świat, a zarazem nie. Chyba dlatego że większość tekstów ma za tło Polskę, ale nie tę współczesną, tylko przyszłą, po jakimś kataklizmie. Wojna? Katastrofa klimatyczna? Wirus? Nie wiadomo. Taka dziwna przestrzeń, ale sugestywnie opisana. Ciekawie też zarysowane są w tych opowiadaniach relacje między ojcem a synem.