Gdyby ten wybitny interpretator rzeczywistości odstawił na chwilę słoik z wazeliną, może zaczęłoby do niego docierać, że z tego żenującego dwumiesięcznego spektaklu „ogrywania” przez sztuczne przeciąganie oddania władzy zapamiętane zostanie nie to, że Donald Tusk musiał trochę dłużej czekać, ale to, do czego posunęła się Zjednoczona Prawica, żeby trochę dłużej posiedzieć przy (nie lubię tego słowa, ale w ostatnich tygodniach okazało się szczególnie adekwatne) korycie.