Piszę ten tekst po lekturze wypowiedzi znanego satyryka Roberta Górskiego , współtwórcy słynnego serialu „Ucho Prezesa". Krótkie portrety psychologiczne kandydatów na prezydenta, kąśliwe i krytyczne to lektura łatwa i „sympatycznie nieprzyjemna". W sytuacji, w jakiej się znaleźliśmy, rola satyryków jest wątpliwa – w zasadzie nie ma się z czego śmiać, a może nawet śmiać się nie wypada. Jednak dla zdrowia psychicznego przyda się trochę uśmiechu, więc poczytałam sobie te różne przytyki, celne i chociaż zabawne to w sumie smutne i potęgujące bezradność.