Wszystkie lotniska przypominają recepcję zakładu karnego. Nie wiesz jeszcze, jakiej zbrodni się dopuściłeś, ale każda z rzeczy i procedur, jakie toczą się dookoła, potwierdza pierwszą intuicję: nie jesteś bez winy. Podróż, którą się tam serwuje, jest jak wyrok, tyle że mierzony kilometrami, a nie latami. Z kolei przystanki autobusowe za bardzo przypominają kosze na śmieci. Ustawia się je na chodnikach, żeby pracownicy właściwych służb nie musieli się zbyt często zatrzymywać, a ich ładunek czekał skupiony w wydzielonej strefie. W porównaniu z jednymi i drugimi perony kolejowe to zupełnie inny świat. Dosłownie. W ich atmosferze zachowała się pewna obietnica. Mają w sobie coś z baśniowego portalu; miejsca, gdzie zakrzywiają się czas i przestrzeń. Wystarczy na nie wejść, a nie będą już potrzebne szyny, pociąg ani bilet; wyprawa już się odbyła.