Stoję na statku i patrzę w dół. Wielki stalowy chwytak przesuwa się znad nabrzeża nad jedną z trzech ładowni, otwiera i wypuszcza szeroki strumień pszenicy. Przez kilka sekund ziarno leci w słońcu jak złoto, nad pokładem podnosi się pył, a na dnie nieznacznie powiększa się kopiec. Miejsca jest tam tyle, że wszedłby gminny ośrodek zdrowia.

Statek nie należy do największych, ale dopiero z jego pokładu zaczynam rozumieć skalę handlu, o którym przez kilka poprzednich dni rozmawiałem. Kilka tysięcy ton: widać przestrzeń, którą trzeba nimi wypełnić, i urządzenie powtarzające ten sam ruch godzinami. Jeszcze niedawno naturalna droga ukraińskiej pszenicy na świat prowadziła przez wielkie porty Morza Czarnego. Dlaczego więc stoję nad Dunajem?