Tuż przed wakacjami odbyłem szkolenie organizowane przez kalifornijskiego olbrzyma i dwie – niby to szlachetne – fundacje. Grają tę samą ponurą komedię, co poprzednio: wspieramy nauczycieli, nie mamy nic do dzieci. Owszem, nauczyciele są idealnym celem – zaniedbana grupa szukająca pomocy, która zarazem jest silnie wzorotwórcza i jeżeli wprost nie modeluje zachowań, to przynajmniej je oswaja i normalizuje. Niech na oczach dzieci nauczyciele korzystają z botów! Wystarczy.

Podczas wspomnianego kursu wysypano na głowy parudziesięciu entuzjastów nowoczesności górę bzdur i zachęcono ich do tego, aby przeszkolili następnie setkę swoich uczniów (wtedy dostaną zaświadczenie o ukończeniu własnego szkolenia) oraz swoich kolegów (wtedy dostaną ekstra 5 tys. zł). Zanim za pięć lat te same fundacje, które dziś wciskają AI do klasy, zaczną brać pieniądze na szkolenia dotyczące uzależnienia od AI, chciałbym już teraz napisać o kilku rzeczach, o których nauczyciele powinni zapomnieć, i o kilku, o których wypada pamiętać, kiedy spotkają się oko w oko z takimi szczwanymi handlarzami, jak ci, w których łapy na moment wpadłem.