Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Muzyka

Marek Dusza rekomenduje nowe płyty na weekend

materiały prasowe
Krytyk Marek Dusza poleca nowe płyty: gwiazd r’n’b z Lauryn Hill na czele spiewajšcych piosenki Niny Simone, duet naszych najlepszych gitarzystów Marka Napiórkowskiego i Artura Lesickiego oraz fortepianowe interpretacje piosenek Johna Lennona i The Beatles w wykonaniu fińskiego pianisty Iiro Rantali.

R'n'B

Lauryn Hill „Nina Revisited... A Tribute To Nina Simone", RCA/Sony, CD, 2015

Amerykańska wokalistka i autorka piosenek Lauryn Hill osišgnęła wielkš popularnoœć w latach 90. Najpierw w duecie Wyclefem Jeanem jako Fugees, a następnie solowym albumem „The Miseducation of Lauryn Hill" (1998). Płytę nagrodzono pięcioma statuetkami Grammy, a sprzedaż osišgnęła tylko w USA osiem milionów egzemplarzy. Po koncertowym albumie „MTV Unplugged No. 2.0" jej kariera załamała się. Lauryn Hill poœwięciła się rodzinie. Niestety, za niezapłacone podatki w 2013 r. wylšdowała w więzieniu na trzy miesišce. Po wyjœciu została zaangażowana w nagranie soundtracku do filmu „What Happened, Miss Simone?". Miała nagrać tylko dwie piosenki wielkiej Niny, ale zrealizowała szeœć. Razem z jazzowym pianistš była też producentkš soundtracku. To było ważne dla niej przedsięwzięcie, bo Nina Simone niezmiennie inspiruje Afro-Amerykańskie dziewczyny do walki o swojš pozycję i pracy nad sobš. W nagraniu albumu „Nina Revisited... A Tribute To Nina Simone" wzięło udział wielu artystów. Temat otwierajšcy zaœpiewała córka Lisa Simone, a producentem był Robert Glasper. Lauryn Hill œpiewa trzy kolejne piosenki. W wielkim, soulowym stylu z wstępem a cappella wykonała „Feeling Good". Mocna sekcja instrumentów dętych i smyczki wzmacniajš dynamikę interpretacji. W „I've Got Life" wykorzystała oryginalnš partię Niny Simone, by dodać bezkompromisowy, rapowany komentarz do społecznej sytuacji w USA. Dobrze słyszeć Hill w doskonałej hip-hopowej formie. Wzruszajšce słowa piosenki Jacquesa Brela „Ne me quitte pas" zaœpiewała z dramatycznš artykulacjš. Nowa gwiazda r'n'b Jazmine Sullivan wykonała piosenkę „Baltimore" w stylu reggae. Sš i utytułowane gwiazdy: Usher œpiewajšcy i rapujšcy „My Baby Just Cares For Me", Mary J. Blige w wielkim przeboju Niny Simone „Don't Let Me Be Misunderstood". Wokalista Nr. 1 – Gregory Porter œpiewa w soulowym stylu „Sinnerman" - najlepsze nagranie albumu z wizjonerskš aranżacjš Roberta Glaspera. To nie jest oficjalny come back Lauryn Hill, ale ten autorski już zapowiada się intrygujšco.

Jazz

Marek Napiórkowski/Artur Lesicki „Celuloid", V Records, CD, 2015

Kadr z filmu „Prawo i pięœć" z Gustawem Holoubkiem w roli Andrzeja Keniga na okładce albumu „Celuloid" zwiastuje jego zawartoœć. Dwaj wybitni polscy gitarzyœci jazzowi Marek Napiórkowski i Artur Lesicki opracowali polskie tematy filmowe na swoje koronne instrumenty i stworzyli znakomity duet wirtuozów. Gitary występujš tu w najróżniejszych odmianach, a że obaj mistrzowie sš miłoœnikami dobrego brzmienia, to ich instrumenty wykonali najlepsi na œwiecie lutnicy. Zadbali też, by realizacja nagrania była na najwyższym poziomie. Do swojego zestawu gitar akustycznych i elektrycznych Artur Lesicki dodał charango, południowoamerykański instrument 10-strunowy podobny do mandoliny. Co ciekawe, grać na gitarach uczyli się z tych samych podręczników i kaset przegrywanych na magnetofonach Kasprzaka w rodzimej Jeleniej Górze. Rówieœnicy i koledzy z podwórka po kilku miesišcach przygotowań repertuaru i aranżacji usiedli w RecPublica Studios w Lubrzy by nagrać ulubione tematy filmowe, jak i własne utwory. Album otwiera kompozycja Andrzeja Kurylewicza z telewizyjnej „Lalki" Ryszarda Bera. Nastrojowy temat przewodni prezentujš na zmianę, na różne sposoby różnicujšc akordy i brzmienia gitar. Utwór „Pożegnanie z Mariš" Tomasz Stańko napisał do filmu Filipa Zylbera z 1993 r. Liryczna melodia nasycona jest dramatyzmem tytułowej postaci, co podkreœlajš spiętrzone dŸwięki akompaniamentu gitary rytmicznej. Temat przewodni Jerzego „Dudusia" Matuszkiewicza z serialu „Wojna domowa" potraktowali z humorem i swobodš. Z wprawš reżysera zbudowali dramaturgię ballady Krzysztofa Komedy z polskiego „westernu" „Prawo i pięœć". Okazuje się, że kompozycja Andrzeja Korzyńskiego do filmu „Człowiek z żelaza" Andrzeja Wajdy nie jest tak znana jak ta z „Człowieka z marmuru". Nastrojowy temat skłania do kontemplacji. Wojciech Kilar skomponował muzykę do thrillera Romana Polańskiego „Œmierć i dziewczyna", a gitarzyœci opracowali dynamiczny temat „Roberto's Last Chance". Kompozycja Marka Napiórkowskiego „Celuloid" przewija się na płycie dwukrotnie. Artur Lesicki napisał balladę „Crazy Script" stawiajšc zawiłymi akordami wyzwanie sobie i koledze. Tego albumu z przyjemnoœciš posłuchajš miłoœnicy muzyki instrumentalnej i kina, jazzfani i wielbiciele gitarowych brzmień.

Jazz

Iiro Rantala „My Working Class Hero", ACT/GiGi Distribution, CD/Winyl, 2015

Po rozwišzaniu The Beatles niezwykły talent kompozytorski Johna Lennona rozwinšł się w stronę wyrafinowanych kompozycji. Gdyby nie tragiczna œmierć, 9 paŸdziernika skończyłby 75 lat. Z tej okazji fiński pianista Iiro Rantala, znany m.in. ze współpracy z naszym skrzypkiem Adamem Bałdychem, złożył hołd wielkiemu twórcy nieœmiertelnych przebojów. Iiro pierwszy raz zetknšł się z muzykš Lennona, kiedy jeszcze nie miał pojęcia o jazzie. Ze szkolnym chórem œpiewał „Happy Xmas, War is Over". Już wtedy zastanowiło go, jak ktoœ może napisać tak prostš piosenkę o takiej sile oddziaływania na słuchaczy. Rantala studiował muzykę klasycznš w Helsinkach, a następnie w Manhattan School of Music. Wykonywał dzieła Bacha, Mozarta i Sibeliusa. Wreszcie zwrócił uwagę na jazz i muzykę współczesnš. Razem z eksperymentalnym Trio Toykeat objechał najważniejsze festiwale jazzowe œwiata. Jego autorski album „Lost Heroes" wydany przez wytwórnię ACT Music przyniósł mu nagrody w Finlandii i w Niemczech. Przez lata przygotowywał się, by złożyć hołd swojemu idolowi - Johnowi Lennonowi. Z producentem i szefem ACT-u Siggi Lochem podjšł decyzję, że będzie to solowy projekt. Wybrał specjalny, koncertowy fortepian Steinwaya model D, z którego zawsze korzystał legendarny pianista Alfred Brendel, kiedy występował z Berlińskimi Filharmonikami. Nagrania dokonał w galerii „ACT Art Collection" w Berlinie. Iiro Rantala prowadzi dialog na różnych płaszczyznach: z instrumentem o wyjštkowym brzmieniu, z akustykš sali, z tradycjš pianistyki jazzowej i z samym Johnem Lennonem. - Lennon naprawdę wierzył w to, o czym œpiewał – podkreœla Rantala. Że ludzie mogš żyć w pokoju na tej wspaniałej planecie, ale sš dalecy od idei Utopii. To kluczowe dla zrozumienia jego muzyki. Jego piosenki docierajš do młodego pokolenia, tak jak kiedyœ do mnie. Gwiazda Johna Lennona zawsze będzie œwieciła jasno. Interpretacje Iiro Rantali sš bardzo osobiste i momentami daleko odbiegajš od dobrze znanych melodii Beatlesów czy póŸniejszych utworów Lennona. Sš silnie zrytmizowane, pokazujš wirtuozerię pianisty, wrażliwoœć na melodię i inwencję pianisty w przedstawianiu głównego tematu. „Norwegian Wood" rozpoczyna się mocnymi, równymi akordami i dopiero z nich wyłania się znany nam motyw. Ballada „Because" jest okazjš do lirycznej impresji. W słynnš kompozycję „Imagine" włożył uczucia, o które niektórzy zapewne nie podejrzewaliby chłodnego Skandynawa. Subtelnie muska klawisze, zapewne pochylajšc się w charakterystyczny dla siebie sposób nad klawiaturš. Ciekawie opracował „Help" grajšc przede wszystkim w niskich rejestrach. Nie mogło zabraknšć kolędy „Happy Xmas, War is Over", do której warto powrócić w œwięta Bożego Narodzenia. Album zamyka uniwersalne przesłanie Lennona „All You Need Is Love", pod którym Rantala podpisuje się obiema rękami.

ródło: rp.pl

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL