Na swoich stronach spółka Gremi Business Communication Sp. z o.o. wykorzystuje wraz z innymi podmiotami pliki cookies (tzw. ciasteczka) i inne technologie m.in. w celach prawidłowego świadczenia usług, odpowiedniego dostosowania serwisów do preferencji jego użytkowników, statystycznych oraz reklamowych. Korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki oznacza wyrażenie zgody na użycie plików cookies w pamięci urządzenia. Aby dowiedzieć się więcej o naszej polityce prywatności kliknij TU.

Kartka z kalendarza

"Kto da więcej, co ja"

Krzysztof Masłoń 18-04-2013, ostatnia aktualizacja 18-04-2013 00:00
Wincenty Pstrowski z lewej
Wincenty Pstrowski z lewej
źródło: Muzeum Węglowe w Zabrzu

65 lat temu, 18 kwietnia 1948 roku, w wieku 44 lat zmarł Wincenty Pstrowski, górnik, przodownik pracy

Fragment tekstu z archiwum "Rzeczpospolitej", z dodatku "Słowo o Stalinie"

W nocy z 30 na 31 sierpnia 1935 r. górnik kopalni "Centralnaja" w Donbasie Aleksiej Stachanow wyrąbał w ciągu jednej zmiany 102 tony węgla, przekraczając 1400 proc. normy wynoszącej 7 ton. Tak narodził się ruch stachanowski, współzawodnictwo pracy oficjalnie mające na celu podniesienie wydajności, a naprawdę zawyżenie norm produkcyjnych.

Warto przypomnieć, że po rewolucji bolszewickiej praca na akord została w Sowietach zabroniona jako szczególna forma wyzysku. Stalin przeszedł nad tym do porządku, a przodowników pracy zachęcano do śrubowania rekordów także bodźcami materialnymi (równość nazwana została wtedy pogardliwie "urawniłowką"). Stachanowiec pracował więcej i wydajniej, miał zatem dobrze zarabiać, lepiej żyć i wypoczywać. W zakładach pracy sporządzano rankingi pracowników, fotografie najlepszych wywieszając na specjalnych "czerwonych tablicach".

W Polsce współzawodnictwo pracy zaczęło się od wyzwania: "Kto da więcej, co ja?", rzuconego górnikom w 1947 r. przez Wincentego Pstrowskiego z kopalni Jadwiga w Zabrzu. Rok później ten polski Stachanow już nie żył, co nie przysporzyło współzawodnictwu pracy zwolenników, choć należy wymienić tu jeszcze jedno przynajmniej nazwisko - Wiktora Markiewki, który w 1950 r. zainicjował w górnictwie akcję długofalowych zobowiązań produkcyjnych.

Te ostatnie, przejęte - jak wszystko w owe lata - ze Związku Radzieckiego, znakomicie wykpił później Wienedikt Jerofiejew w swoim słynnym poemacie "Moskwa - Pietuszki": "Co miesiąc myśmy wysyłali socjalistyczne zobowiązanie, a nam dwa razy na miesiąc przysyłali pieniądze. Pisaliśmy na przykład tak: Z okazji nadchodzącego stulecia zobowiązujemy się zlikwidować przestoje produkcyjne. Albo tak: Z okazji chlubnej setnej rocznicy uczynimy wszystko, ażeby co szósty spośród nas kształcił się zaocznie na wyższej uczelni. Ale jakie tam przestoje i uczelnie, jeżeli my poza sieką [grą w karty] świata Bożego nie widzimy, a razem jest nas tylko pięciu!"

Przeczytaj więcej o:  przodownik pracy , stachanowcy , Wincenty Pstrowski , współzawodnictwo pracy

Rzeczpospolita
Żadna część jak i całość utworów zawartych w dzienniku nie może być powielana i rozpowszechniana lub dalej rozpowszechniana w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (w tym także elektroniczny lub mechaniczny lub inny albo na wszelkich polach eksploatacji) włącznie z kopiowaniem, szeroko pojętą digitalizacją, fotokopiowaniem lub kopiowaniem, w tym także zamieszczaniem w Internecie - bez pisemnej zgody Gremi Business Communication. Jakiekolwiek użycie lub wykorzystanie utworów w całości lub w części bez zgody Gremi Business Communication lub autorów z naruszeniem prawa jest zabronione pod groźbą kary i może być ścigane prawnie.
Rekomenduj artykuł, oddano głosów: 

Komentarze

Dodaj komentarz

Zaloguj lub Połącz przez | Załóż konto

Wypowiadasz się teraz jako niezalogowany

Pozostało znaków: 2500

common