Film
Szalony Klaus Kinski, czyli Zbawiciel uwspółcześniony
"Jezus Chrystus Zbawiciel" Petera Geyera to portret artysty, ale też opowieść o intelektualnej prowokacji
Mówił o sobie, że jest dziwką grającą w filmach tylko dla pieniędzy. Rzeczywiście ze 120 tytułów, w których Klaus Kinski wystąpił, niewiele było ważnych, a kilka zapewniło mu trwałe miejsce w historii kina.
On sam wszystkie określał jako beznadziejne szmiry. Ale jednocześnie, choć pochodził z sopockiego lumpenproletariatu i wyrastał w biedzie, potrafił zachowywać się jak gwiazda. Nie znosił najdrobniejszej nawet krytyki ze strony innych. Na każdą uwagę pod swoim adresem reagował agresją. Gardził reżyserami, a największą nienawiścią pałał w stosunku do Wernera Herzoga, w którego filmach zabłysnął.
W autobiografii "Ja chcę miłości!" przyznawał się do setek kochanek. Chciał uchodzić za ekscentryka ignorującego wszelkie normy. Nieustannie prowokował. Był potworem, a jednocześnie geniuszem. Miał siłę i charyzmę bezkompromisowego artysty.
I taki właśnie jest w filmie "Jezus Chrystus Zbawiciel". Biograf Kinskiego Peter Geyer odtworzył spektakl z Deutschlandhalle z 20 listopada 1971 roku. Z zachowanych nagrań dokonanych przez cztery kamery zmontował pasjonujący film. Klaus Kinski stanął wówczas naprzeciw publiczności, by wygłosić swój słynny, oparty na fragmentach Ewangelii monolog. W pierwszych scenach, gdy widzimy go z długimi włosami i iskrzącymi oczami, przypomina bohatera filmu "Aguirre, gniew boży". Tam był konkwistadorem zagubionym w peruwiańskiej dżungli, człowiekiem szalonym, owładniętym żądzą władzy i sławy.
Tu staje w dżinsach i koszuli w ciapki naprzeciw publiczności i wyrzuca z siebie słowa, które brzmią jak list gończy: "Poszukiwany: Jezus Chrystus. Zawód: robotnik. Miejsce zamieszkania: nieznane. Bezwyznaniowiec. Bezpartyjny. Nie występuje publicznie. Oskarżony o kradzież, uwodzenie nieletnich, bluźnierstwo, profanację świątyń, znieważenie urzędów, lekceważenie prawa, obcowanie z dziwkami i kryminalistami...".
Kinski opowiada o Jezusie uwspółcześnionym, przeniesionym w świat wojny wietnamskiej, ruchów kontestatorskich i rozbuchanego kapitalizmu, którego aktor szczerze nienawidzi. Jego Zbawiciel zamienia się w idola kontrkultury. W tym samym czasie w Niemczech odnosi sukcesy musical "Jesus Christ Superstar". Ale film Geyera nie jest zapisem pokojowego monologu miłości. To happening, w którym artysta zderza się z widzami.
Z ludźmi bardzo agresywnie wobec niego nastawionymi. Spektakl od początku zamienia się w bój. "Nie jestem Jezusem waszego Kościoła" – krzyczy Kinski. "Oddaj nasze pieniądze, dupku!", "Siejesz nienawiść!" – wołają widzowie. Aktor próbuje zapanować nad rozjuszonym tłumem, a jego zmaganie zamienia się w walkę o wolność artysty, o wolność człowieka. Kiedy wreszcie wypowiada słowa: "Czy będą wiedzieć, za co umarłem?" – ciarki przechodzą po plecach.
Klaus Kinski z pewnością należy do najbardziej nieodgadnionych postaci XX-wiecznego show-biznesu.
Kim jest w filmie Geyera? Kabotynem, który zarobił krocie na spaghetti westernach i teraz z wygodnej pozycji krytykuje kapitalizm? Genialnym recytatorem? Niespełnionym, nadwrażliwym poetą? Agresywnym, aroganckim ekscentrykiem? Wielkim prowokatorem? Niespokojnym artystą niemogącym pogodzić się ze światem? Na te pytania widz musi odpowiedzieć sobie sam.
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
