Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Małopolska

Wspaniałe schronisko teatralne

„Człapówki – Zakopane” spektakl Andrzeja Dziuka wg twórczoœci Andrzej Struga, nagrodzony na Festiwalu Talia w Tarnowie.
materiały
„Operetkš" Gombrowicza w inscenizacji Andrzeja Dziuka rozpocznie się 19 stycznia zimowy sezon zakopiańskiego Teatru im. Witkiewicza.

– Zakopiański Teatr im. St. I. Witkiewicza, będšcy instytucjš kultury województwa małopolskiego, to teatr specyficzny – powiedział nam dyrektor i reżyser Andrzej Dziuk. – Myœlę, że jego odrębnoœć wynika nie tylko z tego, iż jego patronem jest profetyczny Witkacy, ale i z faktu, iż istniejemy, żyjemy i pracujemy u podnóża Tatr. Nasza działalnoœć jest więc bezpoœrednio z zwišzana sezonowoœciš: sezonem letnim i zimowym. Chcemy zatem i poniekšd musimy być różnorodni i atrakcyjni, jeœli liczymy na obecnoœć naszych goœci w teatrze. Dlatego też co wieczór prezentujemy innš pozycję z naszego repertuaru, inny temat.

– Jednego dnia gramy na przykład „Bezimienne dzieło", a drugiego „Człapówki" – kontynuuje Dziuk. – To wymaga wielkiej odwagi i dyspozycyjnoœci ze strony całego zespołu, ale to też – myœlę – nas rozwija, a przez to sprawia, że czujemy się spełnieni i potrzebni. Propozycja artystyczna naszego teatru wydaje mi się na tyle różnorodna i inspirujšca, że z radoœciš zapraszam państwa na wszystkie nasze spektakle, o których można się dowiedzieć na internetowej stronie www.witkacy.pl.

Miejskie korzenie

Tak jak każdy teatr majšcy wiernych widzów, instytucja kierowana przez Andrzeja Dziuka ma swoje szlagiery.

– Generalnie wszystkie spektakle cieszš się powodzeniem, choć może to zabrzmi zbyt optymistycznie czy wręcz pompatycznie – komentuje dyrektor. – Dlatego wymienię takie przedstawienia, jak „Na przełęczy" na podstawie powieœci Stanisława Witkiewicza, „Człapówki-Zakopane" wg Struga, „Panopticum", czyli Tuwim znany i nieznany, „Takie małe nic – variétés", niezapomniane przeboje z polskich filmów dwudziestolecia międzywojennego, „Demonizm zakopiański" Stanisława Ignacego Witkiewicza czy wspomniana już „Operetka" Witolda Gombrowicza.

Teatr wpisuje się w miasto i działa w wielu jego miejscach.

– Myœlę, że teatr powinien próbować zakorzenić się w przestrzeni, w której egzystuje – twierdzi Andrzej Dziuk. – Powinien współtworzyć przestrzeń artystycznš w miejscach dla kultury ważnych lub – co nie mniej istotne – takie miejsca odkrywać. Teatr gra w willi Koliba „Nieprzyjaciela" wg Greena, spektakl „ONI albo HA!Sio(R), czyli nie drażnić kota" na podstawie „Onych" Witkiewicza w Galerii Władysława Hasiora, „OK-SZA!" wg „Regulaminu Firmy Portretowej" Witkacego w Galerii Sztuki XX w. Willa Oksza. Wszystkie te spektakle pokazujemy dzięki uprzejmoœci Anny Wende-Surmiak, dyrektor Muzeum Tatrzańskiego. Z kolei „Kruka" Alfonsa Sastre prezentujemy w Muzeum Jana Kasprowicza na Harendzie, „Psokota" Krzemińskiego w Cafe Tygodnik Podhalański, a „Rozmowy z diabłem" Kołakowskiego w Le Scandale Club Hotelu Aries. Spektakle, o których wspominam, tworzone były z myœlš o specyfice danego miejsca, jego historii, tradycji, oryginalnej architekturze. Bardzo cieszy mnie współpraca z Muzeum Tatrzańskim im. dr. Tytusa Chałubińskiego, Muzeum Jana Kasprowicza na Harendzie czy dyrektorami lub właœcicielami pozostałych wspomnianych miejsc. Myœlę, że to ważny sposób, by dotrzeć do naszych przyjaciół widzów w niebanalny sposób.

2018 to rok 33. urodzin zakopiańskiego teatru i 133. Witkacego.

– Po zrealizowanym spektaklu „Halny" z cyklu „Żywioły" z oryginalnš, wykonywanš na żywo muzykš Józefa Skrzeka i Jego Przyjaciół proponuję „Ogień", drugš odsłonę cyklu „Żywioły". Choreografię do tego przedstawienia tworzy Hagit Yakira, izraelska choreograf na stałe mieszkajšca w Londynie – mówi o tegorocznych planach dyrektor Dziuk. – Pracujemy właœnie nad spektaklem „Raz, dwa, raz" na podstawie „Cmentarzyska samochodów" Fernando Arrabala w tłumaczeniu Jerzego Zagórskiego, ze scenografiš Jacka Staniszewskiego. W ramach Sceny Propozycji Aktorskich Jacek Zięba-Jasiński przygotowuje spektakl pod roboczym tytułem „Beckett – cięcie czasu" na podstawie tekstów Samuela Becketta w tłumaczeniu Antoniego Libery.

Już po wakacjach, od 22 do 28 wrzeœnia, odbędzie się kolejna edycja Zakopiańskich Prezentacji Artystycznych Pępek Œwiata.

– Po ubiegłorocznej, w której pytaliœmy, „Kim (czym) jest Człowiek?", tym razem zapytamy o „Sens tworzenia" – zapowiada dyrektor. – Zaœ w listopadzie we współpracy z miastem Zakopane planujemy piękny koncert „Niepodległa!".

33 sezony

Zakopiański teatr rozpoczšł działalnoœć 24 lutego 1985 r., przyjmujšc imię Stanisława Ignacego Witkiewicza. Założyli go studenci i absolwenci Wydziału Aktorskiego i Reżyserii Dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Chcieli być artystycznie samodzielni i wspólnie poszukiwać idei oraz sposobów tworzenia na przekór bezwładowi ówczesnych instytucji kulturalnych.

Wybór patrona nie był przypadkowy: Witkacy, zwišzany rodzinnie z Zakopanem, pojmował teatr jako sztukę szczególnš. To jego teoria czystej formy miała wpływ na tworzone przedstawienia i atmosferę teatru, w którym prezentowane sš recitale i koncerty, działa też Galeria Teatru.

Jednym z założeń sceny jest odkrywanie i nawišzywanie do dziedzictwa kulturowego Zakopanego. Siedziba – dawny Zakład Wodoleczniczy dr. Andrzeja Chramca – w czasach swej œwietnoœci w I poł. XX w. była miejscem spotkań elity intelektualno-artystycznej.

Dla zespołu teatr to przede wszystkim możliwoœć spotkania i dialogu z widzem, który jest oczekiwanym i serdecznie witanym goœciem. Jednoczeœnie zespół odżegnuje się od dosłownie pojętych aktualizacji sztuki. Przedstawienia, często skomponowane z tekstów niedramatycznych, mówiš o człowieku wobec Boga, drugiego człowieka, wartoœci i najważniejszych wyborów. Metafizyka sztuki nie jest tu pustym frazesem. Tak jak to bywa w górach.

Dyrektor Andrzej Dziuk rozpoczšł swojš drogę do teatru jako absolwent polonistyki na Uniwersytecie Œlšskim w Katowicach, majšc też za sobš rok nauki na Wydziale Filozofii w Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. W 1980 r. rozpoczšł studia na Wydziale Reżyserii krakowskiej szkoły teatralnej, które ukończył z wyróżnieniem w 1984 r.

Na poczštku współpracował ze Starym Teatrem w Krakowie. Przenosił na scenę opracowane przez siebie teksty, często kompilujšc kilka utworów. Stał się również twórcš scenografii i kostiumów w swoich inscenizacjach. Ale współpracował też z Tadeuszem Brzozowskim, Andrzejem Kreützem-Majewskim, Jerzym Dudš-Graczem, Jerzym Skarżyńskim i Janem Polewkš.

Inspiracjš dla jego twórczoœci sš dramaty Witkacego, ale także sztuki klasyczne i współczesne – „Doktor Faustus" Marlowe'a, „Czarownice z Salem" Millera, „Nic" Mitterera, „Kaligula" i „Dżuma" Camusa, „Czarodziejska góra" Manna, „Bal w Operze" Tuwima.

W 1987 r. otrzymał wraz z teatrem Nagrodę Artystycznš Młodych im. St. Wyspiańskiego. Rok póŸniej uhonorowano go Nagrodš Miesięcznika „Teatr" im. Konrada Swinarskiego oraz Nagrodš Zwišzku Artystów Scen Polskich im. Leona Schillera. Jest laureatem wielu innych, w tym zagranicznych, nagród. W 2014 r. podczas Ogólnopolskiego Festiwalu Komedii Talia w Tarnowie zespół teatru otrzymał Grand Prix za spektakl „Człapówki- -Zakopane".

Zbliżajšc się do 33. rocznicy działalnoœci, zakopiański teatr pozostaje „schroniskiem dla teatrałów", czyli wszystkich ludzi odczuwajšcych żywš potrzebę obcowania ze sztukš.

ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL