Ciężko powiedzieć, ilu uchodźców z Czeczenii przewinęło się przez Polskę. Na pewno możemy ich liczyć w dziesiątkach tysięcy. Jednakże mniej lub bardziej na stałe osiedliło się u nas kilka, kilkanaście tysięcy Czeczenów. Część z nich z czasem dołączyła do rodzin mieszkających na Zachodzie, z kolei przybywać zaczęli uchodźcy ekonomiczni. Obecnie może być w Polsce, szacunkowo, około 10 tys. Czeczenów.

Jak wygląda ich asymilacja w naszym kraju?

Różnie. Najlepiej czują się we własnym gronie; trzymają się razem, jak wszystkie diaspory na świecie. Oczywiście, ich dzieci chodzą do polskich szkół, więc muszą zawierać znajomości z Polakami, ale np. małżeństwa mieszane występują bardzo rzadko. Asymilację utrudnia fakt, że są oni muzułmanami w otoczeniu niemuzułmańskim, a także to, że łączą ich niezwykle silne więzi rodzinne. Podobnie do Eskimosów, którzy mają kilkadziesiąt określeń na śnieg, w języku czeczeńskim istnieje kilkanaście określeń rodziny: jedno słowo oznacza rodziców z dzieckiem, inne większą rodzinę, inne – ród, a jeszcze inne klan zwany tejpem (klanów jest w Czeczenii ok. 100). Trzeba przyznać, że czeczeńscy imigranci nie sprawiają większych problemów, choć wiadomo o jednostkowych przypadkach sympatii młodych Czeczenów do Państwa Islamskiego. Ważne jest jednak to, że ich społeczeństwo liczy się ze zdaniem osób starszych, życiowo doświadczonych, a ci studzą niebezpieczne zapędy.

Czy islam w Czeczenii różni się czymś od innych odłamów islamu?

Większość Czeczenów to sunnici z hanafickiej szkoły muzułmańskiego prawa; bardzo popularne w ich kręgach są również bractwa sufickie (sufizm, czyli mistyczny nurt w islamie). Trzeba zaznaczyć, że temu wydaniu islamu sprzyja czeczeński przywódca Ramzan Kadyrow, który widzi w nim przeciwwagę dla radykalnego islamu salafickiego.

— rozmawiał Łukasz Lubański