Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Lekarze i pielęgniarki

Prawo medyczne - co się zmieniło w 2017 r.

AdobeStock
W 2017 roku w prawie medycznym miały miejsce dwie bardzo istotne zmiany.

Pierwsza ma charakter organizacyjny, istotny dla osób korzystajšcych z publicznej służby zdrowia, czyli dla większoœci Polaków. Ustawa z marca 2017 roku reguluje nowy sposób finansowania œwiadczeń leczniczych. Od 1 paŸdziernika rozpoczęła działanie sieć szpitali, finansowana ze œrodków publicznych na zasadzie rocznych ryczałtowych dotacji, nie jak dotychczas w formule konkursów na finansowanie okreœlonych œwiadczeń. Wysokoœć ryczałtu dla konkretnej jednostki została wyliczona na podstawie ubiegłorocznej wartoœci wykonanych œwiadczeń. Szpitale, które odpowiadajš wyznaczonym w prawie kryteriom kwalifikacyjnym, weszły do sieci, zwanej obecnie systemem podstawowego szpitalnego zabezpieczenia œwiadczeń opieki zdrowotnej. Jednostka w sieci ma za zadanie zapewnić pacjentom opiekę szpitalnš i ambulatoryjnš opiekę specjalistycznš. Wœród jednostek w sieci sš ogólne i specjalistyczne np. pediatryczne czy onkologiczne. Poœród brzegowych warunków wejœcia do sieci znalazło się m. In. wymaganie, by jednostka udzielała œwiadczeń w ramach szpitalnego oddziału ratunkowego albo izby przyjęć przez co najmniej ostatnie dwa lata wstecz. To wymaganie w zasadzie wyeliminowało z sieci inne jednostki niż publiczne. Sieć ma zaangażować około 90 % œrodków publicznych przeznaczanych do tej pory na leczenie szpitalne i nieco mniej niż połowę tych przeznaczanych na opiekę ambulatoryjnš. Jednostki poza sieciš majš możliwoœć ubiegania się o finansowanie œwiadczeń na zasadach konkursów. Z pewnoœciš niektóre prywatne instytucje zaniechajš zupełnie pozyskiwania finansowania ze œrodków publicznych, co zmieni sytuację ich klientów.

Wydaje się, że ten nowy sposób finansowania lecznictwa spowoduje istotne przetasowania na rynku usług zdrowotnych, nie można natomiast mieć pewnoœci, że poprawi sytuację pacjentów. Od zmian organizacyjnych nie przybywa œrodków finansowych, podobnie jak od mieszania herbata nie staje się słodsza.

Druga ważna, i oczekiwana przede wszystkim przez œrodowisko lekarskie, zmiana zaszła w ustawie o zawodzie lekarza i lekarza dentysty. Dotyczy ona stwierdzania œmierci człowieka. Dotychczas regulacja uprawnień i sposobu stwierdzania zgonu zawarta była w trzech aktach prawnych: ustawie o cmentarzach i chowaniu zmarłych ( z 1959r.) zawodzie lekarza i lekarza dentysty (z 1996r.) oraz w ustawie o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narzšdów (z 2005r.). W tej ostatniej regulowane były szczególne przypadki stwierdzenia œmierci, zwišzane z przygotowywaniem zwłok ludzkich do pobrania tkanek i narzšdów (trwałe nieodwracalne ustanie czynnoœci mózgu i nieodwracalne zatrzymanie kršżenia jako przyczyny œmierci). Rodziny osób, których zwłoki po stwierdzeniu œmierci przygotowywano do pobrania tkanek i narzšdów często podnosiły wštpliwoœci, czy stwierdzenie œmierci nie nastšpiło zbyt wczeœnie dla zapewnienia materiału do przeszczepów. Obecnie (od lutego 2017) również te szczególne przypadki uregulowane sš w ustawie o zawodzie lekarza i lekarza dentysty (art. 43 i 43a) z zastrzeżeniem, że œmierć musi być stwierdzona przez innego lekarza niż zainteresowany pobraniem materiału do przeszczepienia. Zmiana ma uzasadnienie psychologiczne, nie pozostawia wštpliwoœci, że wszystkie sposoby stwierdzania œmierci sš równoprawne.

Teresa Gardocka, Szkoła Prawa, Uniwersytet SWPS

ródło: rp.pl

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL