Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Kadry

Upadek na mokrej podłodze nie gwarantuje pieniędzy

123RF
Działanie etatowca na własne ryzyko, gdy z racji doœwiadczenia zawodowego i znajomoœci zasad BHP powinien liczyć się z wypadkiem przy pracy, nie gwarantuje mu uzyskania œwiadczeń od zatrudniajšcego.

Sprzštaczka na etacie miała wypadek w pracy (doznała urazu kolana po upadku podczas mycia podłogi). Z ZUS dostała rentę z racji częœciowej niezdolnoœci do pracy. Teraz na podstawie kodeksu cywilnego chce wystšpić przeciwko mnie o zadoœćuczynienie (20 tys. zł) i rentę uzupełniajšcš (400 zł miesięcznie). Twierdzi, że w zakresie BHP nie zapewniłem jej odpowiedniego obuwia roboczego, bo rzekomo było œliskie (co jest nieprawdš) i w pracy musiała korzystać ze swojego (takie buty miała w czasie wypadku). Była jednak szkolona z BHP i mogła zgłosić, że obuwie jest niewłaœciwe, ale tego nie zrobiła. Czy roszczenia pracownicy sš zasadne? – pyta czytelnik.

Z art. 444 kodeksu cywilnego wynika, że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Według art. 444 § 2 k.c. jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częœciowo zdolnoœć do pracy zarobkowej albo jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zmniejszyły widoki powodzenia na przyszłoœć, od zobowišzanego do naprawienia szkody może żšdać odpowiedniej renty. Z kolei w myœl art. 445 § 1 k.c. w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia niewykluczone, że sšd przyzna poszkodowanemu odpowiedniš sumę jako zadoœćuczynienie pieniężne za doznanš krzywdę.

Zatem dochodzenie przez poszkodowanego tych roszczeń zależy od przypisania okreœlonej osobie odpowiedzialnoœci za zdarzenie (na zasadzie winy, ryzyka lub słusznoœci) oraz ustalenia szkody pozostajšcej w adekwatnym zwišzku przyczynowym z tym zdarzeniem.

Szef nie dopilnuje wszystkiego

Ponadto ewentualna odpowiedzialnoœć pracodawcy może wynikać z art. 415 k.c. Stanowi on, że sprawca winny szkody jest obowišzany do jej naprawienia. Przesłankami tej odpowiedzialnoœci sš:

- zawinione zachowanie sprawcy szkody,

- powstanie szkody w majštku poszkodowanego oraz

- zwišzek przyczynowy między zachowaniem a szkodš.

To na pracodawcy cišżš obowišzki dotyczšce zapewnienia załodze bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Stanowiš o tym m.in. art. 15 i art. 207 kodeksu pracy. Wœród wielu wymogów sš m.in. te o zobowišzaniu pracowników do przestrzegania przepisów oraz zasad BHP czy wdrożeniu polityki zapobiegajšcej wypadkom przy pracy i chorobom zawodowym.

Przy odpowiedzialnoœci szefa na zasadzie winy za szkodę pracownika wskutek wypadku przy pracy Sšd Najwyższy w wyroku z 4 listopada 2008 r. (II PK 100/08) wskazał, że „pracodawca ponosi na zasadzie winy (art. 415 k.c. w zwišzku z art. 300 k.p.) odpowiedzialnoœć za szkodę doznanš przez pracownika wskutek wypadku przy pracy, gdy można uznać, że do zdarzenia doszło w wyniku niedopełnienia cišżšcych na pracodawcy obowišzków, np. w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy". Natomiast w wyroku z 27 stycznia 2011 r. (II PK 175/00) SN podkreœlił, że „pracodawca nie zawsze może w pełni zapewnić pracownikom bezpieczne i higieniczne warunki pracy i ustrzec ich od wszelkich skutków zagrożeń zwišzanych ze œrodowiskiem pracy".

Bez refleksji

Analizujšc te przepisy i orzeczenia, trudno przyjšć, aby w podanym stanie faktycznym winę za wypadek pracownicy ponosił pracodawca. Co istotne, okolicznoœciš wyłšczajšcš bezprawnoœć czynu, uwzględniajšc art. 415 k.c., jest samo działanie pracownicy – na własne ryzyko. W takiej sytuacji powinna liczyć się z wypadkiem, skoro ze swojej woli narażała się na niebezpieczeństwo urazu.

Trzeba tu też podkreœlić, że pracodawca przeszkolił jš w zakresie BHP, a argumentem nie jest twierdzenie, że obuwie było złe. Majšc bowiem uzasadnione obawy o swoje bezpieczeństwo, pracownica mogła np. wymienić buty na inne u pracodawcy. Poza tym używała przecież własnego obuwia, które w pewnym sensie uznała za właœciwe, skoro miała je w dniu wypadku przy pracy.

Z racji swojego doœwiadczenia zawodowego (i przebytego instruktażu BHP) powinna przewidywać, że mokra powierzchnia z zasady może być przyczynš np. poœlizgnięcia. W konsekwencji można przyjšć, że nie było zwišzku między rodzajem obuwia w dniu wypadku i samym zdarzeniem. Mogło być ono raczej skutkiem tego, że sprzštaczka nie zachowała wymaganej ostrożnoœci. Podobne stanowisko w zbliżonym stanie faktycznym zajšł Sšd Rejonowy w Kłodzku w wyroku z 25 kwietnia 2013 r. (IV P 4/12).

Te argumenty skłaniajš do wniosku, że roszczenia pracownicy wobec zatrudniajšcego sš niezasadne, a jej ewentualne powództwo o ich zapłatę sšd prawdopodobnie oddali.

—Marcin Nagórek, radca prawny

podstawa prawna: art. 415, art. 444, art. 445 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. DzU z 2014 r., poz. 121 ze zm.)

podstawa prawna: art. 15, art. 207 ustawy z 6 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. DzU z 2014 r., poz. 1502 ze zm.)

ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL