Stanisław Strasburger: Gaszenie światła

Wirus jest faktem, ale faktem jest również, że nasze szpitale i domy opieki zaprojektowane są tak, że w czasie zarazy służą raczej jako wylęgarnia chorych, a nie miejsce, gdzie można ich skutecznie leczyć. Jak się pojawia 10, 20 pacjentów więcej, niż przewiduje norma, systemy opieki zdrowotnej naszych metropolii dostają zadyszki. Przy kolejnych 100 trzeba gasić światło. Tymczasem, czy przywoływanie dobra seniorów nie jest raczej szantażem emocjonalnym w obliczu skrzętnie przemilczanego, rozłożonego na lata braku solidarności wobec tych wszystkich, którym egzystencja zawali się przez owe „gaszenie światła" dosłownie na głowę?

Szantaż emocjonalny często ukrywa deficyt szantażującego. Choćby taki, że godzinę drogi czy dwie od owych umierających ludzi, którymi z taką determinacją bombardują nas media, są wolne łóżka. Ale są też granice, jest brak karetek, niewydolna administracja i animozje na wyższym szczeblu. Słowem – nie da się nic zrobić. Przepraszam, da się zawiesić wolność obywateli i zatrzymać koło globalnej gospodarki. Jeszcze raz zapytam: czy siedzenie w domu ma uchronić nas przed wirusem, czy sparaliżować strachem tak bardzo, że pokryje ową szokującą i kompromitującą nieudolność władz?

– Jeśli rozkażesz twojemu ludowi rzucić się do morza, lud się zbuntuje – tłumaczył dalej król Małemu Księciu. Lękam się, aby nie był w błędzie i żebyśmy oto bez słowa nie ulegli poleceniu rzucenia się do morza.