Pogodny głos bosonogiej królowej

Do talentu konieczny jest uśmiech losu – mówiła mi 70-letnia pieśniarka w czerwcu 2011 r., w przededniu koncertów w Polsce. – Długo mi tego szczęśliwego trafu brakowało. Ale byłam cierpliwa. Nie załamałam się, gdy mymi nagraniami w Lizbonie nie zainteresował się nikt. No i doczekałam się, w 1987 r. usłyszał mnie Francuz o kabowerdyjskich korzeniach – José da Silva. Uwierzył we mnie, zabrał do Paryża i postanowił wylansować. Jestem mu dozgonnie wdzięczna – deklarowała Cesaria.

Cesaria Evora w piosence

Od płyty „La Diva Aux Pied Nus” z 1998 r. zaczęto nazywać ją „bosonogą divą”, ale dopiero album „Distino de Belita” z 1990 r. okazał się sukcesem. Dzięki niemu poznał ją świat, także publiczność polska, której spontaniczne i gorące reakcje szczególnie sobie ceniła. Niezrównana mistrzyni nostalgicznej morny i coladery, a także laureatka Grammy, ostatnio zaczęła mieć poważne problemy ze zdrowiem. Jednak nikt nie przypuszczał, ze jej występ 19 czerwca 2011 roku w Sali Kongresowej (podczas którego po staremu zapaliła sobie papierosa przy stoliku) będzie jednym z ostatnich. Nie dokończyła letniej trasy europejskiej i zmarła 19 grudnia w Mindelo. Odszedł ktoś bliski, kto promieniował tak potrzebnym dziś ciepłem i spokojem. Zostały nam wspomnienia i muzyka.

W dzisiejszym pośpiesznym świecie wiadomość o śmierci Cesarii Evory wybrzmiała szybko, zwłaszcza że w grudniu 2011 roku pożegnaliśmy wielu artystów. Ale w uszach fanów wciąż dźwięczy pogodny głos bosonogiej królowej z Zielonego Przylądka, a w ich oczach pozostaje obraz tęgiej, sympatycznej pani na scenie, odkładającej mikrofon, by przy stoliku zapalić papierosa.

Grudzień 2011