Barbara Hollender poleca nowości na DVD

Nowy Świat, reż. Elżbieta Benkowska, Michał Wawrzecki, Łukasz Ostalski

Wyd. Galapagos Films

Uchodźcy, emigranci. Ludzie, którzy próbują odnaleźć się w obcych krajach. To jeden z najtrudniejszych tematów dzisiejszego czasu, który pojawia się w kinie brytyjskim, francuskim, niemieckim. „Nowy świat” to pierwsza polska fabuła, której oni jej bohaterami., przy czym ten film składa się z trzech etiud.

Bohaterka etiudy Elżbiety Benkowskiej jest Białorusinką, żoną muzyka-dysydenta, który swój bunt wyraża mocnymi piosenkami o wolności. Żanna z małą córką mieszka w Warszawie, u siostry. Ma dość marszów protestacyjnych. Nie chce być ikoną, symbolem politycznym. Zakochała się w Polaku, tęskni za zwyczajnością. Jednak kiedy jej mąż zostanie zwolniony z aresztu i przyjedzie do Warszawy, będzie musiała dokonać wyboru.

Azzam z noweli Michała Wawrzeckiego był tłumaczem w polskiej jednostce w Afganistanie. Oskarżony o zdradę, dzięki polskiemu dowódcy, uciekł z ojczyzny. Pracuje w knajpie, na co dzień mierząc się z obrazami wojennej traumy, jakie wciąż do niego wracają, ale też z poczuciem inności i relacją z polskim przyjacielem - z homoseksualnym uczuciem i uzależnieniem.

Ukrainka Wiera z filmu Łukasza Ostalskiego uciekła do Polski, żeby być sobą. Jest transseksualistką, już zmieniła wygląd zewnętrzny, czeka na ostatnią operację korekty płci. W Kijowie został jej mały synek – z czasów, gdy Wiera funkcjonowała jako mężczyzna. Po śmierci matki chłopca dziadek przyjeżdża do Warszawy z dzieckiem – samotnym, spragnionym miłości.

Spośród trójki reżyserów tylko Michał Wawrzecki mocno podkreśla inność swojego bohatera.

Pozostała dwójka obcość zaznacza ją na ekranie delikatnie, jak choćby wtedy, gdy widzimy, że żona białoruskiego dysydenta, w swoim kraju należąca do artystycznej elity, zarabia na życie sprzątając mieszkania.

Generalnie jednak bohaterowie „Nowego świata” wtapiają się w warszawską ulicę. Ale może właśnie dlatego ten film jest interesujący. Pokazuje emigrantów jak ludzi obolałych i z przeszłością, a jednocześnie takich samych jak ci, którzy ich otaczają. Ten film, skromny i kameralny, ma w sobie prawdę. Jego twórcy udowodnili, że wrażliwość społeczna i tolerancja nie są dla nich pustymi pojęciami. Warto czekać na ich samodzielne, fabularne debiuty.

Aż do piekła, reż. David Mackenzie

Wyd. Kino Świat