Praca i świadczenia
Firma deleguje zatrudnionego do pracy we Francji
Delegowanemu do pracy we Francji przy realizacji kontraktu, jaki zawarłeś z obcym przedsiębiorcą, płacisz przynajmniej 8,44 euro (około 32 zł) za godzinę i 1280,07 euro (4700 zł) miesięcznie. Składki należne z jego wynagrodzeń odprowadzasz do naszego ZUS, a zaliczki podatkowe - zwykle do tamtejszego fiskusa
Delegowanie polega na kierowaniu personelu do pracy w innym kraju przy wykonaniu kontraktu np. na roboty budowlano-mieszkaniowe, jaki pracodawca podpisał z zagraniczną firmą. Osoba wysłana nie zmienia pracodawcy, tylko miejsce pracy. Jest to więc układ trójstronny, w którym uczestniczą:
- macierzysty pracodawca, tzw. wysyłający,
- pracownik delegowany,
- pracodawca, na rzecz którego jest świadczona usługa, tzw. przyjmujący.
Przedsiębiorcy wysyłający muszą przesłać pisemną deklarację w języku francuskim do inspektora pracy, właściwego ze względu na miejsce świadczenia pracy lub ze względu na pierwsze miejsce jej wykonywania (gdy usługi mają być realizowane w kilku miejscach). Poza tym nie obowiązuje żaden system rejestracyjny.
>Minimalne warunki zatrudnienia nie gorsze od tamtejszych
Pracownika skierowanego do Francji w ramach delegowania zatrudniasz tam maksymalnie przez 35 godzin tygodniowo i dajesz mu 20 minut przerwy po pierwszych sześciu godzinach pracy.
Delegowanego do pracy we Francji zatrudniasz zasadniczo według polskich przepisów. Pewne warunki musisz mu jednak zaoferować na poziomie nie niższym od obowiązujących w kraju przyjmującym. Chodzi m.in. o:
- maksymalny czas pracy,
- minimalne wymiary urlopu wypoczynkowego i okresy odpoczynku,
- minimalne wynagrodzenie za pracę i za godziny nadliczbowe,
- uprawnienia rodzicielskie i młodocianych.
CZAS PRACY I ODPOCZYNKU
Podstawowy wymiar czasu pracy wynosi we Francji 35 godzin tygodniowo. Maksymalny, faktyczny, dobowy czas pracy nie powinien przekroczyć 10 godzin. Można go przedłużyć do 12 godzin po spełnieniu określonych warunków, m.in. uzyskaniu zgody inspektora pracy. Maksymalny tygodniowy czas pracy to 48 godzin, przy czym średnio powinien wynieść 44 godziny w ciągu 12 kolejnych tygodni. Praca powyżej 35 godzin tygodniowo to już godziny nadliczbowe. Zatrudnionemu we Francji przysługuje przynajmniej 11 kolejnych godzin odpoczynku dobowego przypadającego między następującymi po sobie dniówkami roboczymi. Są możliwe pewne wyjątki. Tygodniowy odpoczynek powinien wynieść 24 godziny (dodatkowo do 11-godzinnego odpoczynku dobowego) lub też łącznie 35 kolejnych godzin, w tym w niedzielę. Nie jest dozwolone, aby ktoś wykonywał pracę dłużej niż przez sześć dni w tygodniu. Jeżeli czas pracy wynosi sześć godzin, pracownik jest uprawniony do co najmniej 20-minutowej przerwy. Przepisy prawa nie wymagają, aby przerwa ta była płatna pod warunkiem, że pracownik nie pozostaje w tym czasie w dyspozycji zakładu.
MINIMALNE WYNAGRODZENIE ZA PRACĘ I NADGODZINY
We Francji obowiązuje ustawowe minimalne wynagrodzenie za pracę (Salaire Minimum de Croissance - SMIC), które zmienia się co roku 1 lipca. Od 1 lipca 2006 r. godzinowa stawka SMIC wynosiła 8,27 euro (około 31 zł), a miesięczna za pełnoetatową pracę (35 godzin tygodniowo) - 1254,28 euro (około 4700 zł). Od1 lipca bieżącego roku wzrosło o2 proc. i stawka godzinowa to8,44 euro (prawie 32 zł), a miesięczna 1280,07 euro (ponad 4800 zł). Oprócz tego funkcjonują wyższe stawki określone w układach zbiorowych.
Zatrudnieni nie powinni pracować więcej niż 180 godzin nadliczbowych rocznie, oczywiście z zastrzeżeniem zachowania limitu ustawowego lub umownego i przestrzegania maksymalnej liczby godzin pracy w tygodniu (48 godzin). Praca w godzinach nadliczbowych jest ponadto dopuszczalna dopiero po powiadomieniu inspektora pracy, a powyżej limitu rocznego - po uzyskaniu jego zezwolenia. Zatrudniony nie może odmówić świadczenia pracy w nadgodzinach w ramach rocznego limitu ustawowego lub umownego.
Praca wykonywana pomiędzy 36 a 44 godziną w tygodniu uprawnia do dodatku. Jego wysokość jest zasadniczo ustalana w układzie zbiorowym. Oprócz tego są też minima kodeksowe, wiążące w razie braku regulacji układowej. W takiej sytuacji dodatek wynosi 25 proc. stawki godzinowej pensji za pierwsze osiem nadgodzin, a za kolejne - 50 proc. Alternatywnie można udzielić wolnego w zamian za pracę w godzinach nadliczbowych. Pracodawca może być również zobowiązany do zapewnienia pracownikom odpoczynku kompensacyjnego.
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
