Praca we Francji tylko z zezwoleniem

W kolejnym odcinku cyklu o zasadach, na jakich mogą zatrudniać się za granicą Polacy, przedstawiamy Francję

Najłatwiej znaleźć tam pracę: stoczniowcom, kolejarzom, specjalistom od telekomunikacji, lekarzom, pielęgniarkom, opiekunom osób starszych i pracownikom budowlanym. Oferty sezonowe kierowane są najczęściej do kelnerów, kucharek i pokojówek.

Co najmniej do 2009 r. Polacy mogą pracować we Francji tylko z odpowiednim zezwoleniem. Istnieją branże, w których łatwo je otrzymać. Należą do nich m. in.: budownictwo, roboty publiczne, hotelarstwo, gastronomia, rolnictwo, przemysł maszynowy, metalowy, przetwórczy, handel nieruchomościami. Niezbędna jest znajomość języka francuskiego, choćby na poziomie podstawowym. Dodatkowy atut to posługiwanie się drugim językiem, najlepiej angielskim lub niemieckim.

O zezwolenie na pracę dla obcokrajowca może wystąpić tylko pracodawca. Osoba, które już je uzyskała, musi się postarać o pozwolenie na pobyt. Wydawane jest ono na rok, ale zatrudnieni na czas nieokreślony mogą je odnawiać.

Tylko na piśmie

Umowa o pracę musi mieć formę pisemną bez względu na jej rodzaj. Jeśli zostanie zawarta na czas nieokreślony, na prośbę pracownika pracodawca musi ją przetłumaczyć na język polski. Umowy na czas określony podpisywane są tylko wtedy, gdy: dana osoba ma zastąpić stałego pracownika, wystąpił okresowy wzrost obowiązków w firmie albo jest niezbędna do prac sezonowych. Zatrudnienie czasowe nie może trwać dłużej niż 18 miesięcy, jeśli pracę wykonuje się we Francji, albo 24 miesiące, jeśli świadczona jest za granicą.

Tzw. cały etat wynosi 35 godzin tygodniowo. Każda następna jest godziną nadliczbową, zwykle opłacaną w wysokości 125 proc. albo 150 proc. wynagrodzenia podstawowego. Przeciętna długość tygodnia pracy to 41 godzin.

Minimalna płaca we Francji wynosi 1218 euro miesięcznie i jest ustalana 1 czerwca każdego roku. Pracodawca musi przestrzegać również takich zaleceń, jak: równa płaca dla kobiet i mężczyzn, terminowa wypłata za przepracowane nadgodziny, premie za pracę w święta, niedziele i w porze nocnej.

Płatny urlop i chorobowe

Każdemu pracownikowi przysługuje 2,5 dnia płatnego urlopu wypoczynkowego za każdy przepracowany miesiąc. Dni te są sumowane. Standardowy urlop dla zatrudnionych na czas nieokreślony wynosi sześć tygodni w roku. Co najmniej 12 dni musi być wykorzystane w sposób ciągły, a pozostałe z dowolnymi przerwami.

Płatne jest też zwolnienie lekarskie. Pracownik, który zachoruje, musi dostarczyć pracodawcy odpowiedni formularz wydawany podczas wizyty u lekarza. Jego kopię przesyła do instytucji ubezpieczeniowej.

Podatek dochodowy we Francji jest progresywny, a jego stawki wynoszą od 0 do 50 proc. w zależności od kwoty zarobków. Zaliczki płacone są w trzech ratach: w połowie lutego, połowie maja i połowie września.

Składki na ubezpieczenie społeczne, które sięgają 40 proc. wynagrodzenia, odprowadza pracodawca.

Więcej informacji można uzyskać m.in. pod adresami: www.nomade.fr, www.social.gouv.fr