Polak za granicą
Zatrudnienie nad Sekwaną już bez ograniczeń
Od 1 lipca Polacy mogą pracować we Francji bez pozwolenia. Tygodniowa norma czasu pracy wynosi tam 35 godzin, a za każdy miesiąc należy się 2,5 dnia urlopu
Polacy nie muszą się już ubiegać o kartę pobytu i uzyskiwać zezwolenia w celu wykonywania pracy zarobkowej na całym terytorium Francji. Bez znaczenia jest już także branża zatrudnienia.
Do lipca tego roku obowiązywały uproszczone procedury zatrudniania pracowników z Polski wykonujących tzw. zawody deficytowe w kilku branżach gospodarki, w m.in. budownictwie, hotelarstwie, rolnictwie. Przy wydawaniu zezwoleń na pracę w tych zawodach nie była brana pod uwagę sytuacja na lokalnym rynku pracy. Ograniczona jest jedynie działalność w ramach tzw. zawodów reglamentowanych, np. adwokata czy księgowego. Osoby je wykonujące będą poddane regulacjom francuskim obowiązującym w danym sektorze.
Francuski standard
Podjęcie pracy we Francji oznacza, że osoba ją wykonująca nabywa prawa i musi wypełniać obowiązki wynikające z francuskiego kodeksu pracy. Z traktatu Wspólnot Europejskich wynika zakaz nierównego traktowania pracowników z innych państw członkowskich ze względu na obywatelstwo. Nie może być zatem mowy o dyskryminacji płacowej. Z informacji ambasady francuskiej wynika, że najniższe wynagrodzenie: tzw. SMIC, po ostatniej rewaloryzacji 1 lipca 2008 r. wynosi 8,71 euro za godzinę, czyli 1321,02 euro miesięcznie brutto, co daje netto 1037,53 euro. Tygodniowa norma czasu pracy jest niższa niż w Polsce i wynosi 35 godzin. Każda następna godzina jest godziną nadliczbową. Ponadto za każdy miesiąc pracy należy się 2,5 dnia urlopu.
Ważny numer
Osoby podejmujące pracę we Francji i podlegające francuskiemu systemowi ubezpieczeń społecznych powinny gromadzić dokumenty związane z ich zatrudnieniem i ubezpieczeniem. Szczególnie ważny jest francuski numer ubezpieczenia pozwalający na identyfikację osoby w systemie francuskim.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych wyjaśnia, że osoby posiadające oprócz polskich okresów ubezpieczenia także francuskie wniosek o świadczenia powinny złożyć w ZUS. Złożenie tego wniosku uruchamia zarówno w Polsce, jak i we Francji postępowanie zmierzające do ustalenia uprawnień do świadczeń emerytalno-rentowych. W momencie ubiegania się o emeryturę lub rentę wnioskodawca, który posiada okresy ubezpieczenia we Francji, powinien przedłożyć w ZUS potwierdzające to dokumenty, w tym zawierające francuski numer ubezpieczenia, a także wskazać w formularzu E-207 wszystkie okresy pracy we Francji. Na tej podstawie ZUS sporządzi wniosek o zagraniczne świadczenia emerytalno-rentowe i przekaże go francuskiemu ubezpieczycielowi.
Zagraniczne, także francuskie, okresy ubezpieczenia mają znaczenie dla nabywających prawo do emerytury na tzw. starych zasadach. Chodzi o osoby urodzone przed 1 stycznia 1949 r. i część urodzonych po 31 grudnia 1948 r. ale przed 1 stycznia 1969 r. Ich prawo do świadczeń jest uzależnione od długości okresów składkowych. Zaliczany jest do nich także czas pracy w krajach Unii Europejskiej. Dzięki temu mogą spełnić kryteria niezbędne do uzyskania świadczeń z ZUS, a także podnieść ich wysokość. Dlatego pracujący we Francji, aby udokumentować swoje okresy ubezpieczenia, muszą przedstawić zaświadczenia wystawione przez tamtejszy odpowiednik ZUS na druku E-205.
Francja nie jest częstym celem emigracji zarobkowej. Zdaniem Konfederacji Pracodawców Polskich nie należy przewidywać fali wyjazdów naszych rodaków do tego kraju, podobnej do tej, jaką obserwowano w ostatnich latach w Wielkiej Brytanii czy Irlandii.
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
