Oscary
Słowiańskie poczucie humoru
Rozmowa z Bartkiem Konopką, reżyserem nominowanego do Oscara filmu dokumentalnego „Królik po berlińsku”
Rz: Czy jest pan zaskoczony nominacją?
Bartek Konopka: To zdarzenie w kategorii cudu. Wybory dokonywane są w innym kraju, kulturze. Do tego nie wiadomo, jak wyglądają inne pretendujące w tej kategorii filmy. Trudno na cokolwiek liczyć. Owszem, denerwowałem się, bowiem ludzie, którzy nam kibicują, a także ci z branży mówili, że mamy dużą szansę, bo nasz „Królik po berlińsku” jest oryginalny. Amerykanie dolewali oliwy mówiąc, że jest rodzynkiem w gronie ośmiu filmów ze skróconej listy nominowanych - jedynym europejskim wśród siedmiu amerykańskich. Mimo wszystko starałem się nie przywiązywać do myśli, że może się udać, choć przyznaję, że dziś od rana nie mogłem się na niczym skupić.
Jak pan sądzili, za co pański dokument został doceniony?
Trudno obiektywnie ocenić własną pracę. Mogę przytoczyć tylko opinie widzów. Już wcześniej pokazywaliśmy film m.in. na festiwalu w Kanadzie i w Hampton w USA. Był bardzo ciepło przyjmowany, widzowie żywo reagowali, mówiąc, że jest zaskakujący, bo w lekki sposób, ze słowiańskim poczuciem humoru opowiada skomplikowaną i do tego tragiczną historię muru berlińskiego, trudną do streszczenia w kinie w kilkadziesiąt minut. Może też znaleźliśmy nowatorski sposób opowiadania, którego jeszcze nikt w dokumencie nie zastosował - relacjonowanie zdarzeń z punktu widzenia królików. To oczywiście wariacki pomysł. Wiele osób przestrzegało nas, że nie wypali, ale zawzięliśmy się i zrobiliśmy. Pracowaliśmy aż cztery lata. Długo szukaliśmy odpowiedniego języka dla filmu, punktu odniesienia. Najbliżej było nam do „Zeliga” Allena, który jest udawanym dokumentem, chociaż fabułą. Nasz film też w 70 procentach jest udawany, wymyślony. Dopiero jak po trzech latach wpadłem na pomysł, żeby skorzystać z konwencji filmu przyrodniczego, wszystko zaczęło się układać. Po prostu usłyszyłem w głowie głos Krystyny Czubówny i potem już, w czasie montażu - towarzyszył mi przez cały czas.
Jak pan ocenia konkurentów nominowanych w pańskiej kategorii?
Nie widziałem żadnego z tych filmów. Nie byłem w USA, bo realizowałem wtedy swój film fabularny „Lęk wysokości”. Tym bardziej jest miłe, że bez specjalnego lobbowania i promocji „Królik po berlińsku” sam się obronił.
Czy dzisiejsza nominacja do Oscara zatrzyma pana na dłużej przy dokumencie?
Robi się taki film, jaki jest moment w życiu, a czy to fabuła, czy dokument - nie ma znaczenia. Na razie lepiej czuję się w dokumencie, ale szukam też możliwości wypowiedzi na pograniczu obu gatunków. Będzie jak będzie, nie układam żadnego programu artystycznego na przyszłość.
Gdzie zastała pana informacja o nominacji do Oscara?
W centrum festiwalowym w Rotterdamie. Jestem tu ze studiem Andrzeja Munka, m.in. by promować „Lęk wysokości”. Nie jest jeszcze gotowy, ale już zmontowaliśmy 10-minutowy promocyjny klip. Spotykamy się tu z selekcjonerami festiwali i agentami sprzedaży. W ten sposób wychodzimy z przyjaciółmi w świat, starając się w nim znaleźć miejsce dla nas i naszej twórczości.
Czytaj także rozmowę z Krystyną Czubówną, lektorką filmu
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
