Muzyka
Pustki: Nie gramy intelektualnego rocka
Jeden z najważniejszych zespołów alternatywnych wydał album „Kalambury” inspirowany wierszami najwybitniejszych polskich poetów XX wieku
Płytę promuje teledysk z tytułową kompozycją „Kalambury” według wiersza Władysława Broniewskiego. Pojawiają się w nim filmowe cytaty z serialu „Czas honoru”.
– To ciekawe, że wiersz o zachodzie słońca, napisany na dziesięć lat przed wybuchem wojny, odbierany jest jako obraz płonącej Warszawy — mówi Radek Łukasiewicz, lider zespołu. — Ale inne tytuły, pomimo wojennych biografii twórców, nie mają jednoznacznego okupacyjnego kontekstu. „Wiersz o szukaniu” Gajcego to czysta i dość abstrakcyjna poezja. „Notes” Słonimskiego można odbierać jako utwór o odejściu znajomych.
Zdecydowanie nie chcemy się łączyć z nurtem rocka historycznego. Wojenne doświadczenia mojej rodziny są dramatyczne, tak jak wielu Polaków. Mój dziadek był w AK, jego wieś spalili Niemcy, po wojnie został zesłany za Ural. Wiem o tym i pamiętam, ale uważam, że zamiast ciągle rozpamiętywać i rozliczać tragiczną przeszłość — powinniśmy myśleć o przyszłości.
Leśmian obecny na próbach
Pomysł nagrania płyty do wierszy polskich poetów jest wypadkową kilku zdarzeń. – „Kalambury” powstały z myślą o projekcie „Broniewski”, zaś „Wesoły jestem” na kompakt „Wyspiański wyzwala” –zdradza lider zespołu. – Słuchacze mówili, że nasz zespół, w przeciwieństwie do innych, potrafi stworzyć z wiersza autonomiczną piosenkę. Pracując nad płytą „Koniec kryzysu” mieliśmy na próbach tomik Leśmiana, jednego z naszych ulubionych autorów. Nie mając jeszcze napisanych tekstów wykonywaliśmy nową muzykę z jego wierszami — „Znój” i „Dłoń zanurzam we śnie”. A potem ciężko było stworzyć lepsze. Nagraliśmy też piosenkę na płytę dedykowaną Tadeuszowi Gajcemu, choć wtedy już planowaliśmy album „Kalambury” i wiedzieliśmy, że „Wiersz o szukaniu” się na nim znajdzie. Ale proszę z nas nie robić intelektualistów rocka.
Płyty wciąż za drogie
Na płycie śpiewa Kasia Nosowska i Artur Rojek. Ale czy dostąpią kiedyś dziejowej sprawiedliwości i będą sprzedawać tyle albumów, co oni?
– Hey i Myslovitz zaczynali w innych czasach – odpowiada Łukasiewicz. – Liczona w setkach i dziesiątkach tysięcy sprzedaż w latach 90. brała się z tego, ze 80 procent obrotu stanowiły kasety o wiele tańsze od CD. Dla Polaków płyty są wciąż za drogie. W Ameryce kupiłem w komisach około 40 albumów za równowartość 280 zł. Za jeden kompakt płaciłem średnio 6-8 zł!
Lider Pustek uważa, że krajowa płyta powinna kosztować 15 zł, a zagraniczna — 25 zł. Wtedy każdy fan muzyki mógłby sobie kupić co najmniej jeden album w tygodniu. Rynek by się ożywił.
– Marża i VAT stanowią połowę ceny płyt w Empiku. Dlatego sprzedają się słabo – tłumaczy Łukasiewicz. „Koniec kryzysu” dobija 7 tysięcy. Jeśli doczekamy się pierwszej Złotej Płyty, przyznanie jej za 10 tysięcy sprzedanych egzemplarzy będzie żenadą. Żyjemy głównie z koncertów.
Kilka tygodni temu w sieci głośno było o kradzieży nowej płyty Kultu. Zapytaliśmy Radka Łukasiewicza, co sądzi o muzyce online.
– Jeśli ktoś zarabia na niej nielegalnie, jest piratem – odpowiada. – Ale jeśli w sieci jest umieszczona za zgodą zespołu, wspomaga sprzedaż. Niektórzy ludzie przychodzą na nasze występy i przyznają, że nie kupili żadnej płyty Pustek. Znają piosenki wyłącznie dzięki sieci. Ale po koncercie mówią, że może kupią jeden album. Coraz większa obojętność
Na nowej płycie Pustek znalazła się tylko jedna piosenka z tekstem napisanym przez Łukasiewicza zatytułowana „Nieodwaga”. Czy żyjemy w czasach eufemizmów, które tuszują nasze słabości? Boimy przyznać się do tchórzostwa?
— Facetowi wstyd się przyznać do strachu, bo przestanie być uważany za prawdziwego mężczyzną. Chciałem wyrazić swoje lęki, a Artur Rojek zgodził się je wyśpiewać, prawie jak własne – odpowiada Łukasiewicz. – Sytuacja jest paradoksalna: w czasach wielkich zagrożeń ludzie byli odważniejsi, mieli jasno wyznaczone cele, wspólnego wroga. Moje pokolenie żyje w okresie pokoju i względnego dobrobytu, nie musimy się bać głodu i wojny, utraty wolności i niepodległości, a jednak odwaga potaniała. Wiele rzeczy jest niejednoznacznych. Każdy ma innego wroga. Prywatnego. Często zakamuflowanego. Czeka nas przyszłość zachodnich społeczeństw rozwiniętych, w których wszystko zostało urządzone przez pokolenie rodziców i młodzież może już tylko konsumować. Tak pewnie może wyglądać życie moich dzieci, a na pewno wnuków.
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
