Dotacje / fundusze unijne
Jakie są zasady odpowiedzialności za oszustwo dotacyjne
Przestępstwo przeciwko budżetowi Unii Europejskiej można popełnić zarówno podczas pozyskiwania dofinansowania, podpisywania umowy, jak i jej rozliczania
Polityka spójności Unii Europejskiej w latach 2007 – 2013 kojarzy się polskim przedsiębiorcom, samorządom, administracji publicznej oraz wszelkim beneficjentom pomocy unijnej ze znacznymi środkami przekazywanymi na główne cele rozwoju. Polska jest największym beneficjentem pomocy otrzymującym przez ten okres około 67 miliardów euro z unijnego budżetu.
Pieniądze te to przede wszystkim szansa na duży skok cywilizacyjny, ale również okazja do popełniania przestępstw określanych jako nadużycia finansowe i skierowanych przeciwko budżetowi Unii Europejskiej. Polscy przedsiębiorcy powinni wiedzieć, jakie są podstawowe zasady odpowiedzialności karnej wynikające z popełnienia przestępstwa tzw. oszustwa dotacyjnego spenalizowanego w art. 297 kodeksu karnego.
Co to jest nieprawidłowość
Za nieprawidłowość według art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 z 11 lipca 2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 uznaje się jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego.
Należy podkreślić, że nieprawidłowość występuje także w przypadku naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa krajowego, również w przypadku gdy są one bardziej restrykcyjne niż przepisy prawa wspólnotowego.
W ramach tej definicji konieczne jest także sprecyzowanie pojęcia podmiotu gospodarczego, które zostało określone w art. 27 tzw. rozporządzenia wykonawczego (rozporządzenie Rady (WE) nr 1828/2006 z 8 grudnia 2006 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 z 11 lipca 2006 ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego i Funduszu Spójności oraz rozporządzenia (WE) nr 1080/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego).
Uwaga! Za podmiot gospodarczy uznaje się każdą osobę fizyczną, prawną lub inny podmiot biorący udział we wdrażaniu pomocy z funduszy, z wyjątkiem państwa członkowskiego podczas wykonywania uprawnień władzy publicznej.
Czym jest nadużycie finansowe
We wspomnianym rozporządzeniu wykonawczym została także sprecyzowana definicja „podejrzenia nadużycia”, które oznacza nieprawidłowość prowadzącą do wszczęcia postępowania administracyjnego lub sądowego na poziomie krajowym w celu stwierdzenia zamierzonego działania, w szczególności nadużycia określonego w art. 1 ust. 1 lit. a) konwencji z 26 lipca 1995 o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich sporządzonej na mocy art. K.3 traktatu o Unii Europejskiej. Właśnie wskazana konwencja ma za zadanie zapewnić karnoprawną ochronę związaną ze wszelkimi naruszeniami budżetu Unii Europejskiej.
Uwaga! Nadużycie finansowe określane jest jako jakiekolwiek celowe działanie lub zaniechanie naruszające interesy finansowe Wspólnot Europejskich w odniesieniu do wydatków, polegające na:
- wykorzystaniu lub przedstawieniu nieprawdziwych, niepoprawnych lub niepełnych oświadczeń lub dokumentów w celu sprzeniewierzenia lub bezprawnego zatrzymania środków z budżetu ogólnego WE lub z budżetów zarządzanych przez Wspólnoty Europejskie lub w ich imieniu;
- nieujawnieniu informacji, mimo istnienia szczególnego obowiązku w tym zakresie i w tym samym celu;
- niewłaściwym wykorzystaniu takich środków do celów innych niż te, na które zostały pierwotnie przyznane.
Każde z państw członkowskich zostało zobowiązane do wprowadzenia do wewnętrznego prawa karnego stosownych przepisów. Polski ustawodawca zdecydował się więc na wprowadzenie do kodeksu karnego nowego uregulowania art. 297 k.k. mającego na celu również ochronę interesu budżetowego Unii Europejskiej.















