usprawiedliwiona nieobecność w pracy
Niezdolność do pracy ma wynikać z zaświadczenia
Informacja, że pracownik stara się o rentę, to za mało, by uznać, że nie powinien wykonywać zadań. Do tego potrzebny jest dokument wystawiony przez lekarza
11 lutego pracownica przestała pobierać świadczenie rehabilitacyjne. Poinformowała nas, że będzie starała się o rentę, w związku z czym wystawialiśmy jej Rp-7, ale nie wiem, czy wniosek już został złożony w ZUS.
Czy informację o staraniu się o rentę można potraktować jako pewnik, że pracownica jest niezdolna do pracy, czy też na potwierdzenie tego od 12 lutego powinna przedłożyć zwolnienie lekarskie? A może powinna zostać przez nas skierowana do lekarza medycyny pracy, który orzeknie o niezdolności do pracy? – pyta czytelnik.
Okoliczność starania się przez pracownika o rentę z tytułu niezdolności do pracy nie oznacza, że jest on do pracy niezdolny.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (DzU z 2009 r. nr 153, poz. 1227 ze zm., dalej ustawa emerytalna) oceny niezdolności do pracy, jej stopnia oraz ustalenia:
- daty powstania niezdolności do pracy,
- trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do pracy,
- związku przyczynowego niezdolności do pracy lub śmierci z określonymi okolicznościami,
- trwałości lub przewidywanego okresu niezdolności do samodzielnej egzystencji,
- celowości przekwalifikowania zawodowego dokonuje w formie orzeczenia lekarz orzecznik ZUS.
Potrzebne orzeczenie
Zatem niezdolność do pracy zostanie dopiero stwierdzona przez lekarza orzecznika ZUS. To orzeczenie (lub orzeczenie komisji lekarskiej w przypadku wniesienia sprzeciwu wobec orzeczenia lekarza orzecznika) będzie następnie stanowiło dla organu rentowego podstawę do wydania decyzji w sprawie świadczeń przewidzianych w ustawie emerytalnej.
Pracodawca nie powinien z góry zakładać, że skoro uzyskał nieoficjalną informację o podjętych przez pracownika działaniach w celu uzyskania renty, to jest on niezdolny do pracy. Może się bowiem zdarzyć, że lekarz orzecznik ZUS jej nie stwierdzi.
W trakcie postępowania
Do czasu potwierdzenia niezdolności do pracy w postępowaniu przed ZUS pracownik, po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, powinien zależnie od stanu zdrowia albo
1. stawić się do pracy i w takim wypadku musi – zgodnie z art. 229 § 2 kodeksu pracy – wobec niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, poddać się kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku, albo
2. przedłożyć pracodawcy zaświadczenie lekarskie stwierdzające niezdolność do pracy; przedłożenie tego dokumentu będzie stanowiło w takim wypadku podstawę usprawiedliwienia nieobecności pracownika w pracy, zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia ministra pracy i polityki socjalnej z 15 maja 1996 r. w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (DzU nr 60, poz. 281 ze zm.).
Niestawienie się przez pracownika do pracy lub nieprzedstawienie odpowiedniego zaświadczenia lekarskiego może być traktowane nawet jako naruszenie przez niego obowiązków.
Będzie odprawaJeśli pracownikowi zostanie przyznana renta z tytułu niezdolności do pracy i strony rozwiążą umowę o pracę, wówczas firma musi wypłacić odprawę pieniężną w wysokości jednomiesięcznego wynagrodzenia.
Taki obowiązek wynika z art. 921 § 1 kodeksu pracy. Trzeba go zrealizować wobec podwładnego, który spełnia warunki uprawniające do renty z tytułu niezdolności do pracy lub emerytury i którego stosunek pracy ustał w związku z przejściem na rentę lub emeryturę.
Autor jest aplikantem radcowskim, ekspertem w zakresie prawa pracy w Kancelarii Prawnej Gessel
Czytaj też:- Pracownika na rencie okresowej można nadal zatrudniać
Przeczytaj więcej o: dokumenty, niezdolność do pracy, prawo, renta, zaświadczenie lekarskie, zus
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
