Podróż przez Futbol

Od końca XIX w. piłkarze na Wyspach Brytyjskich otrzymywali na pamiątkę występów w reprezentacji charakterystyczne czapeczki, z wypisanymi latami, datami lub nazwami drużyn przeciwników. Tradycja jest kultywowana do dziś. W angielskiej nomenklaturze nie mówi się, ile meczów rozegrał piłkarz w reprezentacji, ale ile ma czapeczek – caps.

Mundial we Francji był ostatnim wielkim wydarzeniem piłkarskim przed wojną. Na stadiony wkroczyła polityka. Od połowy lat trzydziestych reprezentacje grające z Niemcami wychodziły na ich boiskach w szpalerze niemieckich juniorów, unoszących ręce w hitlerowskim pozdrowieniu. To samo podczas grania hymnu robili niemieccy piłkarze, rzadko natomiast ich przeciwnicy. Psychozie uległa reprezentacja Anglii. W maju 1938 (dwa miesiące po anschlussie Austrii) w Berlinie Anglicy pozdrawiali w ten sposób siedzących na trybunie honorowej nazistowskich dygnitarzy – Rudolfa Hessa, Josepha Goebbelsa i Joachima von Ribbentropa. Podobno piłkarze angielscy usłyszeli w szatni, że tego rodzaju gest byłby mile widziany przez sto tysięcy kibiców na Stadionie Olimpijskim i niemieckie władze, więc się zastosowali do tego życzenia.

Drugie i trzecie mistrzostwa świata wygrała reprezentacja Włoch, kierowana przez tego samego trenera, Vittorio Pozzo. Coś takiego nigdy później się nie powtórzyło.