Likwidacja / zawieszanie działalności
Kiedy firma może dalej istnieć, mimo że zaszły przesłanki rozwiązania
Udziałowcom często przysługuje prawo do podjęcia decyzji o kontynuowaniu działalności. Muszą to jednak zrobić jednomyślnie i przed złożeniem wniosku o wykreślenie spółki z o.o. z Krajowego Rejestru Sądowego
Katalog sytuacji powodujących rozwiązanie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest bardzo szeroki.
Przesłanki te usytuowane są bowiem aż w dwóch tytułach kodeksu spółek handlowych, a mianowicie w art. 21 k.s.h. umieszczonym w tytule I, czyli w przepisach ogólnych wspólnych dla obu typów spółek kapitałowych, oraz w art. 270 – 271 k.s.h. (należących do tytułu III – spółki kapitałowe) traktujących o przyczynach zakończenia działalności sp. z o.o.
Powody rozwiązania
Zgodnie z art. 21 k.s.h. spółkę należy rozwiązać, jeśli:
- nie zawarto umowy/aktu założycielskiego spółki,
- określony w umowie/akcie założycielskim przedmiot działalności spółki jest sprzeczny z prawem,
- umowa/akt założycielski nie zawiera postanowień dotyczących firmy, przedmiotu działalności spółki, kapitału zakładowego lub wkładów,
- wszystkie osoby zawierające umowę spółki (albo osoba sporządzająca akt założycielski) nie miały zdolności do czynności prawnych w chwili ich dokonywania.
O akcie założycielskim mowa jest wówczas, gdy w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością występuje tylko jeden wspólnik, a o umowie, gdy spółka ta została utworzona przez co najmniej dwóch udziałowców. Przy czym sp. z o.o. nie może być zawiązana wyłącznie przez inną jednoosobową sp. z o.o.
Uwaga! Postanowienie sądu rejestrowego o rozwiązaniu sp. z o.o. nie może być wydane po upływie pięciu lat od daty jej wpisu do KRS.
Z kolei na podstawie art. 270 k.s.h. powodem rozwiązania spółki z o.o. są:
- okoliczności przewidziane w umowie spółki,
- uchwała wspólników o rozwiązaniu spółki albo o przeniesieniu siedziby spółki za granicę, stwierdzona protokołem sporządzonym przez notariusza,
- ogłoszenie upadłości spółki, oraz
- inne przyczyny przewidziane prawem.
Na podstawie art. 271 k.s.h. sąd może, poza przypadkami, o których mowa w art. 21 k.s.h., orzec o rozwiązaniu sp. z o.o. na żądanie:
- wspólnika lub członka organu spółki, jeżeli osiągnięcie celu spółki stało się niemożliwe albo jeżeli zaszły inne ważne przyczyny wywołane stosunkami spółki,
- oznaczonego w odrębnej ustawie organu państwowego, jeżeli działalność spółki naruszająca prawo zagraża interesowi publicznemu.
Uwaga! O rozwiązaniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może orzec sąd gospodarczy właściwy dla siedziby podmiotu.
W sytuacji gdy wartość przedmiotu sporu nie przekracza 100 tys. zł, wyrok ten fakultatywnie wydaje sąd rejonowy, a gdy przedmiot sporu przewyższa 100 tys. zł – sąd okręgowy. Sprawy ze stosunku spółki należą do kategorii spraw gospodarczych, stąd właściwość rzeczowa sądu gospodarczego.
Jednomyślna uchwała
Jeśli dojdzie do którejś z wymienionych wyżej okoliczności rozwiązania spółki z o.o., to pojawia się obowiązek zgłoszenia otwarcia jej likwidacji. Jednakże do dnia złożenia przez likwidatora(ów) wniosku o wykreślenie spółki z Krajowego Rejestru Sądowego jednomyślna uchwała wszystkich wspólników o dalszym istnieniu podmiotu może zapobiec jego rozwiązaniu.
Oznacza to, że oddanie głosu nieważnego, wstrzymanie się czy też nieuczestniczenie w głosowaniu nie zahamuje procesu likwidacji.
W świetle jednak postanowienia Sądu Najwyższego z 23 kwietnia 2008 r. (III CZP 34/08) „w sytuacji, w której jednomyślna uchwała wszystkich wspólników o dalszym istnieniu spółki zapadła wprawdzie po wydaniu przez sąd rejestrowy postanowienia o rozwiązaniu spółki, ale przed rozpoznaniem apelacji wniesionej przez spółkę od tego postanowienia, podlega ona wraz z uchwałą o podwyższeniu kapitału zakładowego i wnioskiem o rejestrację podwyższenia kapitału zakładowego uwzględnieniu przez sąd drugiej instancji w ramach zasady aktualności”.
Wyjątki od reguły
Nie będzie jednak można wstrzymać procedury likwidacyjnej w sytuacji, w której z żądaniem rozwiązania spółki wystąpił – niebędący wspólnikiem – członek jej organu bądź domaga się tego – określony w odrębnej ustawie – organ państwowy albo gdy zachodzą poważne braki wskazane w art. 21 k.s.h..















