Rzecz o Schulzu
Wspólnie chadzaliśmy ścieżkami Schulza
W cyklu Lubelskie Spotkania z Schulzem Galeria NN przedstawia zdjęcia Kuby Kamińskiego „Z Drohobycza”.
Młody fotoreporter „Rzeczpospolitej”, student PWSFTViT, zwycięzca m.in konkursu fotograficznego National Geographic, prezentuje tu reportaż z miasta Brunona Schulza. Wystawa jest owocem wyprawy z marca 2010 roku.
Ukraina powitała naszą wyprawę masą niezrozumiałych, wydrukowanych z błędami wizowych „bumażek” oraz niemiłosiernie dziurawymi drogami. Późną nocą dotarliśmy do Truskawca, skąd rano ruszyliśmy do oddalonego o parę kilometrów Drohobycza. Zobaczyliśmy, a wkrótce poznaliśmy niewielkie śpiące miasteczko, gdzie pod powłoką tajemniczości wciąż można było wyczuć tętno historii...
Patrzyliśmy na popękane fasady przedwojennych kamienic, zapuszczaliśmy się w nieodwiedzane przez turystów zakamarki małych podwórek – to tu toczyło się kiedyś życie Brunona Schulza. Jednego z największych artystów XX wieku, całkowicie nieobecnego w świadomości dzisiejszych drohobyczan.
Przewodnikami byli dla mnie mój redakcyjny kolega Janek Bończa-Szabłowski i Maciek Starczewski z TVN 24, dla których Schulz jest od lat wielką pasją. Dzięki możliwości dotarcia do miejsc zawierających namacalne dowody istnienia Schulza i wiedzy moich towarzyszy podróży mogłem wyobrazić sobie życie drohobyckiego geniusza.
Z okruchów tamtej epoki pozostał staroświecki szyld dawnej apteki, o której pisał w swych opowiadaniach; drzwi szkolnej klasy, w której uczył rysunku; Willa Landaua, gdzie na ścianach małej komórki pozostawił po sobie ilustracje bajek. I stara synagoga, niegdyś największa tego typu budowla w Galicji, dziś mocno zrujnowana, skrywająca resztki dawnej świetności.
W wędrówkach po mieście Schulza towarzyszył nam Marcin Przybylski, młody aktor Teatru Narodowego, wielki miłośnik Schulza, interpretator jego utworów podczas krakowskiej edycji wystawy „W stronę Schulza”. Pojawił się na kilku zdjęciach, podobnie jak Alfred Schreyer, jeden z ostatnich uczniów drohobyckiego artysty. Wspólnie chadzaliśmy ścieżkami Schulza. Być może nawet tą, która doprowadziła go do śmierci.
Dzisiaj z ulicy, na której go zabito, zniknęła nawet tablica upamiętniająca ten punkt na mapie Drohobycza. Współcześni mieszkańcy przechodzą tamtędy obojętnie. Żyją własnym życiem, zajęci codziennymi sprawami. Ale i to życie również chciałem pokazać. Bohaterowie moich zdjęć to zabiegani przechodnie, bazarowi kupcy handlujący w „szczękach cynamonowych” i snujący się powoli emeryci wydeptujący własne ścieżki w mieście Brunona Schulza.
Kuba Kamiński
tekst i zdjęcia
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
