Nieruchomości
Jakie przepisy i kiedy stosujemy
- Jak najkorzystniej opodatkować najem
- O czym trzeba pamiętać przy podpisywaniu umowy najmu
- Jakie obowiązki ma najemca, a jakie wynajmujący
- Właściciel ma prawo do podwyżki, ale nie za często
- Wolno zmusić lokatora do przeprowadzki
- Najpierw upomnienie, potem rozstanie
- Niechcianego wolno usunąć siłą
- Czasem trzeba iść do sądu po czynsz
- Najem okazjonalny: dużo formalności, ale i większe przywileje
- Przy mieszkaniach komunalnych obowiązują specyficzne reguły
- Dla najbiedniejszych lokal socjalny
- Zanim oddasz pomieszczenie na biuro, przeczytaj przepisy
- Drobne usterki usuwa najemca
- Najemca zwraca lokal w stanie niepogorszonym
- Gdy pojawia się nowy właściciel
- Podwyżka czynszu nie nagle
- Nie zawsze potrzebny jest powód, aby wycofać się z umowy
- Stare kaucje za lokal może zwaloryzować sąd
Ustalenie, jakie regulacje obowiązują przy najmie, nie zawsze jest oczywiste
Zasady najmu lokali mieszkalnych określa ustawa z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (tekst jedn.. DzU z 2005 r. nr 31, poz. 266 ze zm.; dalej ustawa z 2001 r.). Ustawa ta nie dotyczy jednak wszystkich umów najmu mieszkań, a tylko tych, w których najemcami są osoby fizyczne.
Tak wynika z definicji lokatora oraz lokalu. Lokatorem jest najemca lokalu lub osoba używająca lokalu na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności. Natomiast lokal ma służyć zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Ponieważ potrzeby mieszkaniowe mają jedynie osoby fizyczne, to tylko umowy z takimi osobami jako najemcami podlegają ustawie o ochronie praw lokatorów.
Nie ma natomiast ograniczeń co do wynajmujących – mogą nimi być osoby fizyczne (np. prywatni właściciele kamienic, osoby posiadające spółdzielcze prawa do lokali, zarówno własnościowe, jak i lokatorskie), jak również podmioty gospodarcze, wspólnoty mieszkaniowe itp.
Jeśli dom lub mieszkanie chce od nas wynająć jakiś podmiot gospodarczy (np. spółka z o.o. albo nawet osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą na cele z nią związane, np. aby otworzyć w tym lokalu swoje biuro), to do takiej umowy znajdą zastosowanie jedynie przepisy kodeksu cywilnego, ale nie ustawa z 2001 r. Tacy najemcy nie spełniają bowiem kryterium lokatora zajmującego lokal w celu zaspokojenia swoich potrzeb mieszkaniowych.
Jeszcze węższy jest zakres podmiotów, które mogą zawrzeć umowę najmu okazjonalnego. Zgodnie z art. 19a ust. 1 ustawy z 2001 r. z umową najmu okazjonalnego możemy mieć do czynienia jedynie wtedy, gdy wynajmuje go osoba fizyczna, która nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie wynajmowania lokali.
Umowy najmu okazjonalnego nie podpiszemy więc np. ze wspólnotą mieszkaniową, właścicielem, którym jest spółka akcyjna, jak również z osobą fizyczna, która ma kilka mieszkań i utrzymuje się z ich wynajmu, bo jest to traktowane jako działalność gospodarcza.
Ustawa z 2001 r. nie jest jednak jedynym aktem prawnym regulującym materię najmu lokali mieszkalnych. Niekiedy trzeba sięgnąć do przepisów kodeksu cywilnego, kodeksu postępowania cywilnego, jak również do ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (DzU z 2003 r. nr 119, poz. 1116 ze zm.), a także do ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (DzU z 2000 r. nr 80, poz. 903 ze zm.).
Reguły wynajmu lokali użytkowych zawiera natomiast głównie kodeks cywilny. Tak samo jest zresztą z wynajmem mieszkań innym podmiotom niż osoby fizyczne, bo wtedy nie mamy do czynienia z najmem na cele mieszkaniowe.
Zobacz cały poradnik » Jak wynająć mieszkanie i lokal użytkowy
Zobacz też serwisy:
» Prawo dla Ciebie » Nieruchomości » Najem, dzierżawa
» Dobra Firma » Firma » Nieruchomości » Najem















