Nieobecność trzeba usprawiedliwić

autor: Jerzy Dudek

źródło: Fotorzepa

+zobacz więcej zdjęć

Redakcja poleca:

• Bezrobotny musi dopilnować terminów

Niestawienie się w organie zatrudnienia w wyznaczonym terminie i niepowiadomienie o przyczynie tego niestawiennictwa uzasadnia pozbawienie statusu bezrobotnego

Wynika tak z wyroku WSA w Gliwicach z 29 lipca 2010 r. (IV SA/Gl 126/10). Musi być to jednak niestawiennictwo nieusprawiedliwione.

Skarżący zobowiązany został do stawienia się w siedzibie organu zatrudnienia we wskazanym dniu. Nie zrobił tego. Pojawił się dopiero po kilku dniach, wyjaśniając, że powodem jego nieobecności było nieprzewidywane załamanie się pogody i nagły atak zimy.

W tej sytuacji organ zatrudnienia zdecydował na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego. Przepis ten pozwala pozbawić bezrobotnego takiego statusu, jeśli nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie siedmiu dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres trzech miesięcy od dnia niestawienia się.

Zdaniem WSA analiza przepisu jest jednoznaczna. Do organu administracji należy wyznaczenie terminu stawienia się w jego siedzibie oraz dopilnowanie realizacji tego obowiązku, natomiast na bezrobotnym ciąży obowiązek stawiennictwa w siedzibie organu zatrudnienia, a w przypadku niemożności wypełnienia tego obowiązku – wskazania w zawitym terminie uzasadnionej przyczyny tego niestawiennictwa.

Naruszenie tego obowiązku wiąże się z konsekwencjami polegającymi na pozbawieniu danej osoby statusu bezrobotnego. Konsekwencje nie zostaną wyciągnięte, gdy dana osoba wykaże, że niestawiennictwo miało swoje uzasadnienie.

Zdaniem WSA w rozpatrywanej sprawie organ administracji nie przyznał mocy dowodowej oświadczeniu skarżącego, przy czym jednak szczegółowo i rzeczowo nie wykazał, dlaczego nie daje wiary tym twierdzeniom. Wobec tego brak jest podstaw do przyjęcia, aby występujące w sprawie wątpliwości zostały wyjaśnione w sposób dostateczny.

Zaskarżone orzeczenie zostało wydane z naruszeniem art. 7, 8 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem nie podjęto niezbędnych kroków celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkować musiało naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów.