Zakodowane L4 a okres zasiłkowy

autor: Bartłomiej Żurawski

źródło: Fotorzepa

+zobacz więcej zdjęć

Czasem nawet jednodniowa przerwa w chorobie wystarczy, by przebywać na zwolnieniu lekarskim L4 kolejne 182 czy nawet 270 dni. Wskazówką są kody na formularzach tych dokumentów

- Nasz pracownik chorował nieprzerwanie od 9 maja do 6 listopada br. (182 dni). Do pracy przyszedł 7 listopada i miał orzeczoną zdolność do pracy. Pracę wykonywał jednak tylko do 21 listopada, a od 22 przyniósł kolejne zwolnienie lekarskie. Na kolejnym zaświadczeniu lekarskim nie ma kodu A. Wiemy, że pracownik ma grypę. Czy przysługuje mu zasiłek chorobowy? – pyta czytelnik.

Tak, zasiłek przysługuje. Poprzedni okres zasiłkowy się wyczerpał, ale po przerwie w chorobie innej niż poprzednia rozpoczął się nowy, płatny. Co innego, gdyby pracownik ponownie zachorował na tę samą chorobę. Wówczas nie miałby prawa do zasiłku.

Jak długo ze świadczeniem

Czas pobierania zasiłku chorobowego z tytułu orzeczonej niezdolności do pracy jest limitowany. Podstawowy „okres zasiłkowy”, bo o nim mowa, wynosi 182 dni. W ten limit wchodzą także dni wolne od pracy, jeżeli zwolnienia lekarskie je obejmują. Wydłużony do 270 dni okres zasiłkowy przysługuje tylko tym osobom, których niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży.

Do okresu zasiłkowego wliczamy wszystkie okresy nieprzerwanej i udokumentowanej niezdolności do pracy i niemożności wykonywania pracy z powodu:

• poddania się niezbędnym badaniom lekarskim przewidzianym dla kandydatów na dawców komórek, tkanek i narządów,

• przebywania w stacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego w celu leczenia uzależnienia alkoholowego, stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej w celu leczenia uzależnienia od środków odurzających lub substancji psychotropowych,

• konieczności odizolowania w wyniku decyzji wydanej przez właściwy organ albo uprawniony podmiot na podstawie przepisów o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.

Ku ścisłości należy wyjaśnić, że do okresu zasiłkowego wlicza się okresy orzeczonej niezdolności do pracy, za które przysługuje wynagrodzenie i zasiłek chorobowy, a także te, w których pracownik nie ma prawa do tych świadczeń z przyczyn określonych w art. 14 – 17 ustawy zasiłkowej, a więc np. te przypadające na czas niezdolności do pracy:

• spowodowanej  popełnieniem przez ubezpieczonego umyślnego przestępstwa lub wykroczenia,

• powstałej w wyniku nadużycia alkoholu (brak prawa do świadczenia za pierwsze pięć dni zwolnienia),

• wskazanej w sfałszowanym zaświadczeniu,

• w trakcie której ubezpieczony podjął pracę zarobkową lub wykorzystywał zwolnienie w sposób niezgodny z jego celem.

Czego nie wliczać

Do okresu zasiłkowego nie możemy wliczać następujących przerw w pracy:

• okresu niezdolności do pracy przypadającej w czasie wyczekiwania na uprawnienia do świadczeń chorobowych,

• niezdolności do pracy przypadających w okresie urlopów: wychowawczego i bezpłatnego, a także w czasie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności (chyba że zasiłek przysługuje w związku z zatrudnieniem na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania takiej kary).

Chorować nieprzerwanie

Do jednego okresu zasiłkowego wrzucamy więc wszystkie orzeczone niezdolności do pracy następujące po sobie, czyli kolejne zwolnienia lekarskie. I nie ma tu znaczenia rodzaj choroby. Zatem chodzi tu o ciągłość zwolnień, bez żadnej, nawet jednodniowej przerwy.

Jeżeli natomiast między zaświadczeniami lekarskimi wystąpi pauza, tzn. jedno zwolnienie się skończyło i pracownik odzyskawszy zdrowie wrócił do pracy, a potem znowu zachorował, nie oznacza to automatycznie możliwości liczenia od nowa okresu zasiłku.

Musimy sprawdzić, czy odezwała się poprzednia dolegliwość (czy pracownik choruje na tę samą chorobę co przed przerwą), a jeśli tak, to jak długa była przerwa między nimi. Od tego zależy prawidłowe ustalenie okresu zasiłkowego i tym samym uprawnień do wypłaty zasiłku.

Ważny kod A

Do okresu zasiłkowego musimy bowiem wliczyć okres poprzedniej niezdolności do pracy, jeśli została  spowodowana tą samą chorobą, gdy przerwa między ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Jak sprawdzić, czy chodzi o tę samą chorobę?