Po przerwaniu nauki dofinansowanie do zwrotu

źródło: Rzeczpospolita

+zobacz więcej zdjęć

Redakcja poleca:

• Jak się rozstać z wyszkolonym pracownikiem
• Możesz nie odzyskać pieniędzy wyłożonych na studia zatrudnionego
• Odpracowanie szkolenia niekoniecznie na etacie
• Za brak studiów można pozbawić posady

Kiedy pracownik porzuci szkołę, nie ma podstaw do proporcjonalnego zmniejszenia kwot, które powinien zwrócić. Byłoby to niesprawiedliwe wobec tych, którzy chcą rozstać się z firmą po zakończeniu nauki

- Nasz pracownik zapisał się na roczne studia podyplomowe na kierunku angielski w biznesie. Chcieliśmy go przesunąć na stanowisko obsługi zagranicznych transakcji. Zapłaciliśmy pracownikowi czesne za cały rok z góry, 4000 zł. Została spisana umowa, że w razie rezygnacji ze studiów lub odejścia pracownika z pracy zwróci poniesione nakłady. Podwładny zobowiązał się pracować u nas po zakończeniu studiów co najmniej dwa lata. Teraz, gdy zaczęły się zajęcia, oznajmił jednak, że rezygnuje z nauki, twierdząc, że sobie nie poradzi. Jak rozliczyć się z pracownikiem w tej sytuacji i czy musi zwrócić całą kwotę czesnego? – pyta czytelnik.

Jeżeli pracownik podjął naukę, ale z niej szybko zrezygnował, to powinien zwrócić całą kwotę czesnego. Sposób zwrotu zależy od uzgodnień między stronami. Pracodawca może bowiem zażądać albo zwrotu całej kwoty jednorazowo, albo rozłożyć ją pracownikowi na raty.

Najbardziej sensowne byłoby potrącanie umówionej części czesnego z wynagrodzenia pracownika, aż do całkowitej spłaty. Możliwe jest to za jego pisemną zgodą jako potrącenie dobrowolne na rzecz pracodawcy, z zachowaniem kwoty wolnej od potrąceń.

Ogólne zasady z k.p.

Obecnie problematykę podnoszenia kwalifikacji zawodowych przez pracowników reguluje bezpośrednio kodeks pracy. Przez podnoszenie kwalifikacji zawodowych ustawodawca rozumie zdobywanie lub uzupełnianie wiedzy i umiejętności przez pracownika, z inicjatywy pracodawcy albo za jego zgodą (art. 103¹ § 1 k.p.).

Przepis ten nie ogranicza rozszerzania wiedzy, zdobywania umiejętności tylko w zakresie, w jakim są one przydatne i wykorzystywane w bieżących obowiązkach służbowych pracownika. Pracodawca może myśleć przyszłościowo i szkolić pracownika w  odmiennej materii, przygotowując go do wykonywania pracy na innym stanowisku.

Z ekonomicznego punktu widzenia każdemu pracodawcy zależy, żeby pracownik miał najlepsze kwalifikacje do realizowania zawodu w jego firmie. Trudniej bowiem sfinansować podwładnemu będącemu księgowym kurs fotografowania niż zatrudnionemu menedżerowi szkolenie o tematyce mediacji w biznesie. Jednak z prawnego punktu widzenia podnoszenie kwalifikacji zawodowych nie musi bezpośrednio łączyć się z danym stanowiskiem pracy.

Obecnie nie ma już podziału na formy dokształcania – szkolne czy pozaszkolne. Pracownik może zatem pobierać naukę zarówno na studiach magisterskich, podyplomowych, jak i na kursach, szkoleniach, seminariach itp.

Kodeks pracy uprawnia pracownika, który podejmie naukę za zgodą pracodawcy, do:

• zwolnień z całości lub części dnia pracy, na czas niezbędny, by punktualnie przybyć na  obowiązkowe zajęcia oraz na czas ich trwania,

• urlopu szkoleniowego – na  przystąpienie do egzaminów (eksternistycznego, potwierdzającego kwalifikacje zawodowe), a w ostatnim roku studiów na przygotowanie pracy dyplomowej oraz przygotowanie się i przystąpienie do  egzaminu dyplomowego.

Nieobecności pracownika w pracy z powyższych tytułów są płatne. Pracodawca, który ponosi pewne nakłady na naukę pracownika i który zamierza zobowiązać go do utrzymania posady po zakończeniu podnoszenia kwalifikacji, zawiera pisemną umowę określającą wzajemne prawa i obowiązki związane z edukacją. Umowa nie jest konieczna, jeśli szef rezygnuje z przymusu „odpracowywania” kosztów nauki.

Oprócz obowiązkowego udzielania pracownikowi odpłatnego wolnego na udział w zajęciach w czasie pracy pracodawca może (ale nie musi) przyznać mu dodatkowe świadczenia. Może to być w szczególności pokrywanie opłat za kształcenie, wydatków na  przejazdy, podręczniki czy zakwaterowanie.

Czasem zwrot

Art. 103⁵ k.p. reguluje aspekt dokonania przez pracownika zwrotu otrzymanych od pracodawcy świadczeń edukacyjnych. I tak pracownik podnoszący kwalifikacje zawodowe ma obowiązek zwrócić koszty poniesione przez pracodawcę z tytułu dodatkowych świadczeń, w wysokości proporcjonalnej do okresu zatrudnienia po ukończeniu podnoszenia kwalifikacji zawodowych lub okresu zatrudnienia w czasie ich podnoszenia, jeśli: