Jak rozliczyć podatek z faktury od zagranicznego sprzedawcy

źródło: Rzeczpospolita

+zobacz więcej zdjęć

Redakcja poleca:

• Zagraniczny podatek naliczony nie może być traktowany tak jak polski VAT
• Kiedy zagraniczny VAT jest przychodem lub kosztem
• Kiedy wydatki na zagraniczną podróż są kosztem?

Od pewnego czasu polscy przedsiębiorcy mają nie lada zagadkę, jak potraktować podatek od wartości dodanej naliczony przez unijnego kontrahenta i wykazany na wystawionej przez niego fakturze

Oczywiście nie budzi wątpliwości, że w przeciwieństwie do polskiego podatku naliczonego odliczyć się go nie da. Można co najwyżej ubiegać się o jego zwrot.

Poniesiony za granicą wydatek jest kosztem uzyskania przychodów na ogólnych zasadach. Szkopuł w tym, że nie wiadomo czy w kwocie brutto, czy netto.

Dwie różne koncepcje

Są dwie szkoły, przy czym jedna z nich ma ostatnio pewną przewagę, aczkolwiek do tej pory nie zapadło żadne orzeczenie sądu administracyjnego potwierdzające wprost jej stanowisko (natomiast zapadło orzeczenie akceptujące odmienny pogląd).

Zwolennicy pierwszej szkoły uważają, że występujące w ustawach o PIT i o CIT pojęcia podatku od towarów i usług oraz podatku naliczonego oznaczają wyłącznie podatek w rozumieniu naszej ustawy o VAT , zwolennicy drugiej, że jest to także podatek od wartości dodanej występujący w krajach unijnych (należy go traktować na równi z podatkiem od towarów i usług).

Ustawowe definicje

Ustawy o podatkach dochodowych (PIT i CIT) posługują się pojęciem podatku od towarów i usług, nie definiując go. Zawierają jednak definicję ustawy o podatku od towarów i usług, a jest to polska ustawa o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004.

To może prowadzić do wniosku, że skoro nic innego nie wynika z treści ustaw o podatku dochodowym, a w ustawie o podatku od towarów i usług zdefiniowano pojęcie podatku od towarów i usług i wprowadzono definicję podatku od wartości dodanej (określany jest on jako podatek nakładany na terytorium państwa członkowskiego, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego przez ustawę o podatku od towarów i usług), to przez „podatek od towarów i usług” racjonalny polski ustawodawca rozumie jedynie podatek od towarów i usług nakładany w Polsce.

Natomiast gdy ma na myśli podatek VAT nakładany w którymś z innych państw członkowskich UE, posługuje się konsekwentnie terminem „podatek od wartości dodanej”.

Zasadne więc byłoby postawienie tezy, że podatek od wartości dodanej nakładany w innym niż Polska państwie członkowskim UE nie powinien być dla celów określenia dochodu traktowany na tych samych zasadach co podatek od towarów i usług (tym bardziej nie powinien tak być traktowany podatek od wartości dodanej z krajów pozaunijnych).

Najpierw koszt, potem przychód

Zgodnie z poglądami szkoły pozostającej obecnie w mniejszości, wynikającymi ze zdrowego rozsądku i dążenia do uproszczenia rozliczeń podatkowych, podatnik powinien zaliczyć w koszty uzyskania przychodów kwotę brutto z zagranicznej faktury (oczywiście po przeliczeniu na złote). To dlatego że zagraniczny podatek naliczony nie może podlegać odliczeniu.

W takiej sytuacji – gdy istnieją ustawowe ograniczenia możliwości odliczenia podatku naliczonego – kwota VAT wykazana na polskiej fakturze niewątpliwie byłaby kosztem podatkowym. Ta sama reguła powinna dotyczyć podatku z faktury zagranicznej.

Jeżeli przedsiębiorca ma prawo ubiegać się o zwrot podatku zapłaconego za granicą, występuje z odpowiednim wnioskiem do władz podatkowych danego państwa. Po otrzymaniu zwrotu zagranicznego podatku naliczonego, który wcześniej uznał za koszt uzyskania przychodów, traktuje tę kwotę jako przychód podatkowy (procedury są jednak dość sformalizowane i czasochłonne, i zdarza się, że podatnicy rezygnują z wystąpienia z takim wnioskiem).

Taki sposób postępowania zaaprobowały m.in. Izba Skarbowa w Katowicach w interpretacjach z 16 marca 2009 (IBPBI/1/415-1007/08/BK) i z 9 kwietnia  2009 (IBPBI/1/415-276/09/ KB) oraz Izba Skarbowa w Warszawie w interpretacji z 24 listopada 2008 (IPPB2/436-343/08-2/MZ). Za tym rozwiązaniem opowiedział się też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 27 grudnia  2007 (I SA/Gl 924/07).