Prenumerata 2018 ju˜ż w sprzedża˜y - SPRAWD˜!

Opinie z rynku

Kiedy gmina nie pobierze opłaty planistycznej

Rzeczpospolita
Pojęcie zbycia – w rozumieniu przepisów o planowaniu przestrzennym – nie obejmuje przeniesienia prawa rzeczowego na pożyczkodawcę w celu zabezpieczenia udzielonej pożyczki
Stanisław K. i Zenon F. zawarli w formie aktu notarialnego umowę pożyczki oraz przeniesienia prawa użytkowania wieczystego nieruchomoœci na zabezpieczenie. Stosownie do treœci kontraktu Stanisław K. zapłacił Zenonowi F. 200 tys. zł (tytułem pożyczki), Zenon F. zaœ tytułem zabezpieczenia przeniósł na Stanisława K. prawo użytkowania wieczystego niezabudowanej działki. Strony postanowiły, że przez okres obowišzywania umowy pożyczki nieruchomoœć pozostanie w posiadaniu Zenona F. Natomiast po spłacie należnoœci Stanisław K. przeniesie użytkowanie wieczyste działki z powrotem na Zenona F. Jakiœ czas po zawarciu umowy Zenon F. otrzymał od wójta gminy, w której położona była działka będšca przedmiotem umowy, pismo zawiadamiajšce o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia wysokoœci opłaty z tytułu wzrostu wartoœci nieruchomoœci spowodowanej zmianš planu miejscowego (renta planistyczna).
[srodtytul]Była sprzedaż, trzeba płacić[/srodtytul] W trakcie postępowania wójt zlecił sporzšdzenie rzeczoznawcy operatu szacunkowego okreœlajšcego wartoœć rynkowš nieruchomoœci. Wynikało z niego, że zmiana planu miejscowego w gminie spowodowała, że wartoœć działki znacznie wzrosła. Nieruchomoœć ta znalazła się bowiem na terenach przeznaczonych w zmienionym planie miejscowym pod budowę obiektów handlowych. W konsekwencji wójt wydał decyzję ustalajšcš jednorazowš opłatę z tytułu wzrostu wartoœci nieruchomoœci i zobowišzał Zenona F. do jej uiszczenia w terminie 14 dni od dnia jej uprawomocnienia się. Decyzję tę Zenon F. zaskarżył do samorzšdowego kolegium odwoławczego. Podniósł, że nieruchomoœć ta nie została sprzedana, jedynie prawo jej użytkowania wieczystego zostało czasowo przeniesione na Stanisława K. w celu zabezpieczenia pożyczki, którš ten udzielił. Zenon F. dowodził, że nie nastšpiło zatem zbycie nieruchomoœci, a w konsekwencji brak jest podstaw do naliczenia opłaty. Podniósł ponadto, że w wyniku zawartej umowy nie odniósł żadnej korzyœci majštkowej, a ponadto, że prawo użytkowania wieczystego, którego dotyczyła umowa, z powrotem do niego wróciło, ponieważ zmieniono formę zabezpieczenia pożyczki. SKO decyzję wójta utrzymało w mocy. W uzasadnieniu organ ten stwierdził, że konsekwencjš przeniesienia na zabezpieczenie jest wyzbycie się przedmiotu zabezpieczenia, a przedmiot ten przechodzi na własnoœć osoby udzielajšcej pożyczki. Zdaniem SKO nie ma zatem wštpliwoœci, że Zenon F. nieruchomoœć swojš zbył. W dalszej częœci uzasadnienia samorzšdowe kolegium odwoławcze wykazało, że opłata planistyczna należy się gminie nie tylko w przypadku sprzedaży nieruchomoœci, ale każdego jej zbycia. W konsekwencji przyjšć należy, że dotyczy to również umowy w sprawie przywłaszczenia na zabezpieczenie. Z argumentacjš tš nie zgodził się Stanisław K., który rozstrzygnięcie SKO zaskarżył do sšdu administracyjnego. [srodtytul]Zbycie nie miało charakteru trwałego[/srodtytul] Rozpatrujšcy skargę Wojewódzki Sšd Administracyjny w Gliwicach stwierdził, że zasługuje ona na uwzględnienie. Podkreœlił, że intencjš przeniesienia na pożyczkodawcę (Stanisława K.) prawa rzeczowego (użytkowanie wieczyste) nie jest wyzbycie się tego prawa przez pożyczkobiorcę (Zenona F.). Celem takiej umowy jest jedynie zabezpieczenie udzielonej pożyczki, po spłacie której w drodze kolejnego przeniesienia prawa prawo rzeczowe powraca do pierwotnego (prawowitego) dysponenta, czyli byłego użytkownika wieczystego. Zobowišzanie do takiego przeniesienia wynikało z zawartej pomiędzy Stanisławem K. a Zenonem F. umowy pożyczki. Zdaniem sšdu jednoznacznym dowodem, że zawarta pomiędzy stronami umowa miała na celu właœnie zabezpieczenie pożyczki, a nie przeniesienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomoœci jest to, że w jej treœci nie przewidziano koniecznoœci wydania nieruchomoœci. Przeciwnie, zawarty pomiędzy Stanisławem K. a Zenonem F. kontrakt przewidywał, że pożyczkobiorca – w okresie jej obowišzywania – pozostanie władajšcym nieruchomoœciš. W konsekwencji sšd stwierdził, że rzeczywistym celem badanej umowy nie było zbycie nieruchomoœci w rozumieniu przepisów[link=http://www.rp.pl/aktyprawne/akty/akt.spr;jsessionid=175D450C545BCC21F1FF9A30EC523969?id=169354] ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (DzU nr 80, poz. 717 ze zm.)[/link]. W konsekwencji gmina nie mogła żšdać od Stanisława K. zapłaty opłaty planistycznej (II SA/Gl 790/09). [ramka][b]Gdy dłużnik nie wykona zobowišzania[/b] Co się stanie w sytuacji, w której dłużnik swojego zobowišzania nie wykona i prawo użytkowania wieczystego nieruchomoœci, które miało jedynie zabezpieczać zacišgniętš pożyczkę, do niego nie powróci? Kwestię tę rozważał również gliwicki sšd. Wskazał, że w takiej sytuacji będziemy mieli do czynienia z trwałym przeniesieniem prawa rzeczowego na pożyczkodawcę. Wówczas gmina opłatę planistycznš będzie mogła ustalić i pobrać. Nie może tego natomiast uczynić w okresie przewidzianym w umowie na spłatę pożyczki i powtórne przeniesienie prawa rzeczowego.[/ramka]
ródło: Rzeczpospolita

WIDEO KOMENTARZ

REDAKCJA POLECA

NAJNOWSZE Z RP.PL