Między światami ***

źródło: kino świat

Twórcy filmu nie udają, że znaleźli uniwersalną receptę na radzenie sobie z traumą. Wprost przeciwnie – brutalnie sugerują, że takiej recepty nie ma

+zobacz więcej zdjęć

Redakcja poleca:

• Klapa Nicole Kidman

Typowe małżeństwo klasy średniej z eleganckiego amerykańskiego przedmieścia.

Czytaj też - Klapa Nicole Kidman

Zobacz fotosy z filmu

On (Eckhart) zarabiał na utrzymanie rodziny, ona (Kidman) pielęgnowała ogród i zajmowała się dzieckiem. Kilka miesięcy temu ich kilkuletni synek wtargnął nagle na jezdnię i zginął pod kołami samochodu kierowanego przez nastolatka.

Szczęśliwe dotąd małżeństwo próbuje przełamać traumę i ból, powrócić do normalności. Ale nie są nawet w stanie zlikwidować pokoju dziecka, wszystko pozostało tam niezmienione, jakby za chwilę chłopiec znów miał powrócić.

Są pragmatykami bez światopoglądowych obciążeń, więc zdają sobie sprawę, że na dłuższą metę nie da się żyć tylko wspomnieniami. Ale taka wiedza to jedno, a życie to drugie. Grupowa terapia też nie dla nich, gdy się okaże, że wiele małżeństw w podobnej do ich sytuacji uczestniczy w sesjach bez rezultatu od wielu lat.

Ich drogi zaczynają się powoli rozchodzić. Żal jest silniejszy od wspólnoty. On próbuje wypełnić pustkę związkiem z inną kobietą (Oh), ale szybko się wycofuje, bo to żadne remedium. Jej pomysł na zapomnienie wydaje się jeszcze bardziej ryzykowny: szuka porozumienia ze sprawcą wypadku, zamkniętym w sobie rysownikiem komiksów science fiction.

„Między światami" jest ekranizacją sztuki Davida Lindsaya-Abaire'a „Rabbit Hole". Jej tytuł (po polsku „Królicza nora"), odwołujący się do penetracji odmiennej rzeczywistości w „Alicji w Krainie Czarów", nawiązuje do surrealistycznych doznań osoby pogrążonej w bólu, która nierzadko czuje się jak podróżnik na nieznanym lądzie. Twórcy filmu nie udają, że znaleźli uniwersalną receptę na radzenie sobie z traumą. Wprost przeciwnie – brutalnie sugerują, że takiej recepty nie ma. Być może mogłaby to być wiara, ale nie dotyczy to bohaterów ich filmu.

Grająca główną rolę, wyróżniona oscarową nominacją Nicole Kidman rozczarowuje. Gra cały czas nieruchomą, pozbawioną wyrazu twarzą. Nie wiem, czy to zamysł artystyczny czy też – jak sugerują złośliwcy – nadmiar botoksu.

USA 2010, reż. John Cameron Mitchell, wyk. Nicole Kidman, Aaron Eckhart, Miles Teller, Diane Wiest, Tammy Blanchard, Sandra Oh