Zagłada elit
Kalendarium zbrodni na narodzie polskim - Niemcy
1939
1 IX O godzinie 4.42 Luftwaffe rozpoczęło nieuzasadnione wojskowymi względami bombardowanie Wielunia (Łódzkie). Zginęło 1200 mieszkańców, zniszczono 70 proc. zabudowy. Ogółem niemieckie lotnictwo zbombardowało w 1939 r.
158 polskich miast i osiedli, zabijając ok. 10 tysięcy cywilów.
W 15 egzekucjach Wehrmacht rozstrzelał 139 cywilów.
W Gdańsku gestapo aresztowało 250 znaczniejszych Polaków.
W Rzeszy nasilenie zaczętych w końcu sierpnia aresztowań działaczy polskich, zwłaszcza Związku Polaków w Niemczech, nauczycieli i księży; kilkadziesiąt osób zamordowano, pozostałych zesłano do Dachau i innych lagrów.
2 IX Do obozu koncentracyjnego Stutthof na Mierzei Wiślanej deportowano aresztowanych działaczy polskich z Gdańska, a w następnych dniach także z Pomorza i Prus Wschodnich.
2 – 3 IX W zajmowanych kolejno miastach Górnego Śląska Wehrmacht, Einsatzgruppen i bojówki Freikorpsu mordują według list proskrypcyjnych powstańców śląskich, działaczy plebiscytowych, członków Związku Młodzieży Powstańczej i harcerstwa. W tych dniach egzekucje odbyły się m.in. w Orzeszu, Łaziskach, Tychach, Lędzinach, Imielinie, Gostyniu, Kobielicach, Jankowicach.
3 IX Reichsführer SS Heinrich Himmler rozkazał mordować cywilnych Polaków broniących się przed agresorami (wbrew konwencji genewskiej, która przyznaje im prawa kombatanckie i każe traktować jak cywilnych jeńców wojennych), a w miastach stawiających opór brać znaczniejszych obywateli jako zakładników.
4 IX W Katowicach zamordowano 250 osób (a do końca września 750 – powstańców śląskich, harcerzy i członków obrony cywilnej), w Złoczewie i okolicy 200, w Częstochowie i Żarkach – po 100 osób. W ramach „akcji bezpośredniej” egzekucje polskich patriotów przeprowadzono m.in. w Mikołowie, Pszczynie, Sosnowcu, Świętochłowicach, Tarnowskich Górach, Siewierzu. Łącznie na Górnym Śląsku we wrześniu Niemcy zamordowali 1400 „fanatycznych Polaków”.
W Opatowcu (Świętokrzyskie) Wehrmacht rozstrzelał 45 wziętych do niewoli żołnierzy WP.
Mordowania zarówno jeńców wojennych, jak i osób cywilnych wojsko niemieckie dopuszcza się do końca kampanii w Polsce, ale intensywnie do połowy września. Po tym terminie eksterminacją zajmują się głównie grupy operacyjne policji oraz bojówki Freikorpsu i Selbstschutzu.
9 IX W Kłecku koło Gniezna żołnierze niemieccy rozstrzelali 50 cywilnych obrońców miasta. W następnych dniach – ok. 500 cywilnych mieszkańców Kłecka i okolic.
10 IX Początek pacyfikacji Bydgoszczy; odwet za zabicie 3 września 150 dywersantów niemieckich. Nauczycieli i młodzież licealną, księży, urzędników, prawników, kupców, członków Polskiego Związku Zachodniego zabijano i grzebano w rowach strzeleckich koło Fordonu – trzy tysiące i w Tryszczynie – ponad 1400 osób.
17 listopada oficer SS Roeder, dowódca Einsatzkommando 16 „Bromberg”, zameldował: „w mieście nie ma już inteligencji polskiej zdolnej do działania”.
12 IX Albert Forster, przyszły namiestnik okręgu Gdańsk – Prusy Zachodnie: „Sprawą szczególnej wagi jest ujęcie i odosobnienie polskich przywódców oraz intelektualistów, do których zaliczam nauczycieli, duchownych, ludzi z wyższym wykształceniem i ewentualnie kupców”.
Władze niemieckie zamknęły Uniwersytet Poznański.
14 IX Niemcy zajęli Gdynię, aresztowali cztery tysiące Polaków.
W Poznaniu gestapo skonfiskowało archiwa organizacji społecznych i związków zawodowych; na podstawie ich analizy policja niemiecka tworzyła listy liderów lokalnych społeczności – do likwidacji.
18 IX Funkcjonariuszowi SS Hermanowi Loefferowi nakazano „zabezpieczyć” (czyli zrabować) zabytki kulturalne Poznania i Gniezna.
27 IX Szef niemieckiej policji Reinhard Heydrich: 3 procent polskiej elity intelektualnej zostało już wytępione.
2 X Adolf Hitler: „W Polsce może być tylko jeden pan, to jest Niemiec” i „należy pozbawić życia przedstawicieli polskiej inteligencji”.
7 X Dowódca Selbstschutzu na Pomorzu zameldował, że podległe mu jednostki zastosowały wobec 4247 obywateli polskich „najsroższe środki represji” (czyli zamordowały).
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
