Młode Kino
Kiedy mężczyźni mają głos
Potrójna premiera w ramach Programu 30 minut: „Zagraj ze mną”, reż. Rafał Skalski, „Gdyby ryby miały głos” – Tomasz Jurkiewicz, „Glasgow” – Piotr Subbotko
Kiedy mężczyźni mają głos… opowiadają o pragnieniach, które trudno spełnić; samotności, nawet wśród bliskich ludzi, a także o iluzji, za którą podążają zagubieni we własnym świecie outsiderzy. Taki obraz wyłonił się z połączonych, na uroczystym pokazie, trzech półgodzinnych fabuł. Odmiennych stylistycznie, pokazujących bardzo różnych od siebie bohaterów, a jednak, w tym premierowym zestawieniu, odsłaniających nieoczekiwanie wspólne cechy i wpływających na wzajemną interpretację.
Przedstawiciele Studia Munka, które koordynuje Program „30 minut”, póki co nie planują złożenia filmów w kinową całość, pozostaje więc spojrzenie na te produkcje osobno. I takie też przedstawienie popremierowych opinii debiutujących reżyserów.
Najmłodszy z nich RAFAŁ SKALSKI (rocznik 1985) zatytułował swój film „Zagraj ze mną”. To także zaproszenie skierowane do widzów. W nakreślonej dowcipnie, choć całkiem poważnej historii młodego małżeństwa sporo jest zawieszeń, w których oglądający ma szanse sam dopowiedzieć sobie ciąg dalszy.
Skalski twórczo wykorzystał pomysł, który w różnych wersjach w kinie już się pojawiał: przenikania świata realnego i iluzji (patrz choćby „Purpurowa Róża z Kairu”). Technologia od czasu filmu Allena poszła jednak tak daleko, że równoległą rzeczywistość bohater może już wykreować nie tylko dzięki kinu, lecz i przy pomocy komputerowej gry. Tak też mężczyznę marzeń, formatując z cyfrowych elementów jego wygląd i programując charakter, tworzy Hania.
Młoda mężatka marzy o dziecku i rodzinie, ale wywołuje tym pragnieniem lęk i odruch ucieczki u męża, niespełnionego muzyka. Gdy jednak wykreowany przez nią fantom pojawi się nieoczekiwanie w mieszkaniu, gdy z obrazu – początkowo możliwego do zatrzymania w każdej fazie ruchu i rozmywającego się przy dotknięciu w piksele (brawa za efekty specjalne) – zamieni się w niepoddającą się sterowaniu postać, i gdy całkiem realnie zacznie przejmować rolę pana domu, Paweł będzie musiał podjąć zdecydowane kroki.
Rafał Skalski: Robię film dla widza, którym też sam jestem. Na każdym etapie staram się zachować dystans. Oczywiście wyznaczyłem sobie jakąś grupę odbiorców, ale nie tak, jak to się robi w przypadku kasowej z założenia komedii romantycznej. Wiem, że ludziom ze średniego czy starszego pokolenia ten film może się nie spodobać, bo nie do końca go rozumieją. Ale już młodzi ludzie reagują bardzo żywo – śmieją się ale też czuje się skupienie w momentach, w których jest ono potrzebne.
Pomysł pojawił się w czasie pracy przy poprzednim, jeszcze szkolnym projekcie. Marysia Wojtyszko powiedziała, że ma pomysł na historię o kobiecie, która stwarza idealnego faceta w grze komputerowej. Strasznie mi się to spodobało i nasunęło wiele pomysłów połączenia czegoś realnego z niedookreślonym, bajkowym. Historii, w której zacierają się granice, ale najważniejsze jest to, co z tego wynika dla bohaterów.
W ciągu czternastu dni zdjęciowych nauczyłem się o fabule tyle, ile podczas pięciu lat w szkole filmowej. Przede wszystkim pracy z aktorem, nie tyle nawet na planie, ale podczas prób, rozmów o budowaniu postaci. Miałem okazję pracować z doświadczonymi, chociaż młodymi aktorami: Patrycją Soliman, Wojciechem Solarzem, Rafałem Maćkowiakiem. Wcześniej miałem już spore doświadczenie w dokumencie. Dzięki temu filmowi zrobiłem wielki krok w fabule. To jest trochę nierówny film, ale bardzo go lubię.
W przyszłym roku chciałbym zrobić film dokumentalny. Mam dwa pomysły, ale pracuję też nad treatmantem filmu fabularnego.
„Gdyby ryby miały głos” TOMASZA JURKIEWICZA (rocznik 1981) to również film przynoszący, poza sprawnie opowiedzianą historią, ciekawe formalnie i interpretacyjnie dopełnienie.
Oto zagubiony w życiu trzydziestolatek – zdominowany przez matkę (świetna Ewa Szykulska), która widziałaby w nim przedstawiciela podupadającej rodzinnej firmy, szyjącej drelichy – ucieka w świat marzeń. Znawca akwarystyki, traktujący wodę jak oazę ciszy i spokoju, tworzy w wyobraźni postać zranionej przez ludzi dziewczyny, która azyl znalazła w pobliskim jeziorze. Krok po kroku, zniechęcając się do modelu życia, jakie ofiarowuje mu matka, bohater zmierza do wykreowanego w wyobraźni raju.
Przeczytaj więcej o: Jurkiewicz, Skalski, Subbotko
Rekomenduj artykuł Oddano głosów:
